Ένα τραγούδι για την Μαρία που δεν είναι μαζί μας μάλλον πια

 

 Ένα τραγούδι για την Μαρία που  δεν είναι μαζί μας μάλλον πια.

 Μια Μαρία που μου έκανε αίτημα φιλίας στο Facebook πριν από 13 χρόνια (2013 - 2014), προφανέστατα λίγη εξοικείωση με τους υπολογιστές, ακόμη λιγότερη με το Facebook, λίγοι φίλοι, αρκετές αναρτήσεις για ότι της έκανε εντύπωση στο Facebook, αναδημοσιεύσεις σε πολλά που αναρτούσαν οι φίλοι της σε αυτό το κοινωνικό δίκτυο, χρόνια μνημονίων, αναρτήσεις "δαρμένου σκυλιού" για τα σκληρά μέτρα τους, λίγη μουσική, λίγες φωτογραφίες προσωπικές, φωτογραφίες από ταπεινά λουλουδάκια, ευχές στον τοίχο της στα γενέθλια της από φίλους.

 Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί έγινε φίλη μου στο Facebook, κανένα μήνυμα προσωπικό, μερικά like στα τρελά μου στο προφίλ μου, η ελάχιστη δυνατή αλληλεπίδραση, μπορεί να της άρεσε ο τρόπος γραφής μου, λίγοι οι φίλοι της, δεν μου έκανε η καρδιά να την κόψω από διαδικτυακή φίλη μου, γιατί δεν είχαμε στην πραγματικότητα και πολλά κοινά.

 Ξαφνικά σιωπή περίπου το δεκαεπτά (2017), μόνο στις αρχές του Νοέμβρη ευχές από φίλους για τα γενέθλια της, όπως και τον δεκαπενταύγουστο για την ονομαστική γιορτή της. Τα πρόσεχα αυτά γιατί μου είχε μείνει μόνιμα η απορία γιατί η συγκεκριμένη είχε επιλέξει να με εντάξει στους ελάχιστους φίλους της σε αυτό το κοινωνικό δίκτυο (περίπου 65 οι φίλοι της στο Facebook πάνω, κάτω, με μόνο έναν από αυτούς να ήταν κοινός με τους δικούς μου φίλους), εκεί είχα παρατηρήσει ότι δεν υπήρχαν αντιδράσεις από αυτήν στις ευχές της μετά το 2017, καμία νέα ανάρτηση, κανένα σημάδι ζωής.

 Δεκαπενταύγουστοι και τα γενέθλια ερχόταν κάθε χρονιά, ευχές από τους φίλους της κάθε χρονιά να βαίνουν μειωμένες, καμία αντίδραση, μερικά παραπονεμένα μηνύματα στον τοίχο της ότι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί της, αλλά αυτή απούσα από το προφίλ της.

 Και με τα χρόνια να μένουν μόνο οι πλέον επίμονοι να της εύχονται στις γιορτές της, 5 φίλοι, μετά 3, 2 τα τελευταία χρόνια, μία μόνο φίλη της, και μάλιστα ξένη, τα τελευταία δύο χρόνια, που δεν αντιλήφθηκε ότι η Μαίρη, μάλλον, δεν υπάρχει πια, και απλώς της δίνει ευχές αυτόματα και εθιμοτυπικά όταν το Facebook της υπενθυμίζει ότι έχει γενέθλια, χωρίς να μπαίνει στον κόπο να δει στο προφίλ της την πλήρη έλλειψη δραστηριότητας της.

 Και εγώ ένας λαθραναγνώστης στο προφίλ της, να έχω συνειδητοποιήσει το τι μπορεί να συμβαίνει, και να επανέρχομαι, μουδιασμένος, στο προφίλ της περιοδικά, μπας και δω κάποιο σημάδι ζωής που θα έδειχνε ότι η υπόθεση μου περί του θανάτου της είναι λαθεμένη. Και φυσικά χωρίς να τολμώ ούτε να της στείλω προσωπικό μήνυμα για να δω εάν ζει, ούτε να μπορώ να την διαγράψω για να μην της «στερήσω» έναν «φίλο» από το προφίλ της, αλλά ταυτόχρονα να νιώθω σαν ένας απρόσκλητος εισβολέας μέσα σε κάτι που μοιάζει με ένα διαδικτυακό μαυσωλείο, μιας ύπαρξης που δεν υπάρχει πια.

 Ενός διαδικτυακού μαυσωλείο που θα είναι και το δικό μου προφίλ σε 2-3 δεκαετίες (ίσως και νωρίτερα), όταν δεν θα υπάρχουν πλέον σημεία ζωής μου σε αυτό, και από μένα θα έχουν μείνει μερικές χιλιάδες αναρτήσεις, και τίποτα άλλο πια.     

 

Οπότε αυτό είναι ένα τραγούδι για την Μαρία, που δεν είναι μαζί μας μάλλον πια.

 

 Αυτό είναι ένα τραγούδι για την Μαρία

την Μαίρη που δεν είναι μαζί μας πια

που μπήκε στο Facebook τόσο φουριόζα

και δηλώνει απούσα από το δεκαεπτά  

 

Του Κότσιρα αγαπημένα τραγούδια

και των Χαίνιδων την λοξή δοξαριά

εικόνες από κυκλάμινα ταπεινά

κεφαλαία γράμματα αποκλειστικά

 

Οργή καυτή, σαν να είσαι δαρμένο σκυλί

μνημονίων απαίτηση, κομμένη η σύνταξη

είσαι μεγάλη γλυκιά μου για όλα αυτά

βλέπεις μπήκες εδώ όταν ήταν πλέον αργά

 

Αυτό είναι ένα τραγούδι για την Μαρία

την Μαίρη που δεν είναι μαζί μας πια

που μπήκε στο Facebook  τόσο φουριόζα

και δηλώνει απούσα από το δεκαεπτά  

 

Χρόνια ευτυχισμένα, αναμνήσεις παλιές

θητεία εκπαιδευτικού σε σχολές ιδιωτικές

ένα βιβλίο δικό σου φαντασίας επιστημονικής

στο προφίλ σου πηγή περηφάνιας προσωπικής

 

Ευχές θερμές για γενέθλια, και ονομαστικές γιορτές

ειδοποιήσεις του Facebook, άσκεφτες και τόσο πικρές

τελεύουν και αυτές, σιγά, σιγά, χρονιά με την χρονιά

μιας και τα καστανά ματάκια της Μαίρης είναι κλειστά

 

Μαίρη μας έφυγες πάρα πολύ νωρίς

χωρίς αντίο, χωρίς να το ξέρει κανείς

άραγε θα σε έδιωχνα με οργή εγώ

αν είχα στα χέρια μου χρόνο αρκετό  

 

Για μια οποιαδήποτε δοθείσα αφορμή

θες να ήταν η πρώτη φορά ή Αριστερή

 ή λες να ήτανε για το μπόλι το ψεκασμένο

 τον σκακιστή από την Μόσχα τον δοξασμένο

 

Αυτό είναι ένα τραγούδι για την Μαρία

την Μαίρη που δεν είναι μαζί μας πια

που μπήκε στο Facebook τόσο φουριόζα

και δηλώνει απούσα από το δεκαεπτά  

 

Μαίρη  μούδιασμα και στην δική μου την ψυχή

η επίσκεψη στον κόσμο σου, από όπου λείπεις εσύ

μαυσωλείο θαρρείς και το προφίλ μου κάποια στιγμή

θα βρεθεί κάνεις να πει, δεν υπάρχει η Αρκούδα, η λευκή

 

Αυτό είναι ένα τραγούδι για την Μαρία

την Μαίρη που δεν είναι μαζί μας πια

που μπήκε στο Facebook τόσο φουριόζα

και δηλώνει απούσα από το δεκαεπτά  

Adios Amigos Locos

Λάζαρος Μότσανος

Σοχός 1/2/2026