Του Στρατού – Η ινδιάνα του Πειραιά

 

Χάραμα κλαμένο, σαν ξύδι πικρό, αμίλητο και μουντό

αποβίβαση στον σταθμό Λαρίσης με φύλλο πορείας ομαδικό

21 νεοσύλλεκτοι από το Καμπάνη,  με στολή εξόδου χειμερινή

λίγες ώρες στον Πειραιά, μέχρι την επιβίβαση στο πλοίο, αναμονή

 

Ευκαιρία να δεις και κάτι πέρα από την Σαλονίκη, και από τον Βορρά

δαγκαμένος ο χρόνος, μισερός, ανάπηρος μοιάζει, άλλα τρέχει γοργά

περπατάς τις προβλήτες τις τεθλασμένες, τις πολύβουές, τις ζωντανές

ανεβαίνεις λοφάκια, κοιτάς από ψιλά, ομολογείς σιγανά, έχει ομορφιές

 

Λαχανιάζεις, έχεις περπατήσει αρκετά, ιδρώνεις, μια ακόμη ανηφοριά

κοιτάς ψιλά, μια κοπελιά κατεβαίνει, την κοιτάς, σε κοιτά και αυτή βαθιά

δέρμα σοκολατί, χνούδι του ροδάκινου στα μάγουλα, θαρρείς ακτινοβολεί

κερασένια νόστιμα χείλη, τεράστια ματάκια, γαλάζιοι μαινόμενοι κεραυνοί

 

Δυο κοτσίδες ρέουν από αριστερά, και δεξιά, στον κύκνειο βελούδινο λαιμό

και στις άκρες τους κορδέλες κόκκινες, να ξαποσταίνουν στο στήθος, το στητό

το βλέμμα σου την χαϊδεύει, καθώς κατεβαίνει στα πόδια τα αλογίσια, τα δυνατά

παράξενος ο έρωτας, ο κεραυνός, σαν μαγνήτης, για μια ινδιάνα από τον Πειραιά

 

Τα χάνεις, παραπατάς, σε βλέπει, χαμογελά, κοκκινίζεις, έτοιμη να σπάσει η καρδιά

σε συγκρατεί πιάνοντας σε από την στολή, σε ρωτά, είσαι καλά, μα πόσο γλυκά γελά

θέλεις κάτι να πεις, δειλή η φωνή, χάνεται η στιγμή, φεύγει, συνεχίζοντας να γελά αυτή

την κοιτάς να ξεμακρύνει, τα θέλω σου στο κατόπι της, τα πρέπει σου όμως στην Κρήτη

 

Θα σε δω, πάλι, εάν έρθω από εδώ, σε 4 μήνες με το πλοίο, και φύλλο πορείας ατομικό

θα σου φαίνομαι αστείος, όταν δεν μοιάζω με λουκουμά, χωρίς το ντύσιμο το στρατιωτικό

θα σου αρέσω όταν λιώσω, και χάσω 30 κιλά, και με τα δάχτυλα μετράς τα δικά μου πλευρά

θα με αγαπάς όταν  γίνω αγρίμι σωστό, όταν δεν χαμογελάσω ξανά, για χρόνια, πάρα πολλά  

 

Δυο κοτσίδες ρέουν από αριστερά, και δεξιά, στον κύκνειο βελούδινο λαιμό

και στις άκρες τους κορδέλες κόκκινες, να ξαποσταίνουν στο στήθος, το στητό

το βλέμμα σου την χαϊδεύει, καθώς κατεβαίνει στα πόδια τα αλογίσια, τα δυνατά

παράξενος ο έρωτας, ο κεραυνός, σαν μαγνήτης, για μια ινδιάνα από τον Πειραιά

 Αφιερωμένο στο ομορφότερο κορίτσι που είδα ποτέ, στιγμές και μόνο, για να διώξουν τον πόνο, αλλά και να φέρουν ακόμη περισσότερο πόνο.

 Δικό σου, γλυκιά, γαλάζια μου, άγνωστη. 

Adios Amigos Locos

Λάζαρος Μότσανος

Πειραιάς 18/6/2026

Του Στρατού – Το Τραγούδι της Τούντας και της Μπέτυς

 

Τα δοκίμια κάθονται στους καναπέδες της καφετέριας αναπαυτικά

αρβύλες γυαλισμένες, εξαρτήσεις, οι στολές οι καλές, όπλα στα γόνατα

διμοιρίτες δόκιμοι τρείς, εγώ, ό φίλος μου ο Αλατζό, και το βύσμα το καλό

διάλλειμα δεκάλεπτο από το άγημα, για τον Πατριάρχη, τον Οικουμενικό

 

Μπέτυ ξέρεις την πρώτη φορά που σε αντίκρισα έπαθα νταμπλά

ίδια με αυτή, που με πόνεσε πολύ, αλλά με ξανθό το καρέ μαλλί

λες και είναι η δίδυμη σου αδερφή, παρόλο που μου είσαι Τσέχα εσύ

διαφέρεις στα δοντάκια τα στραβά, της πτώσης του Τείχους κληρονομιά  

 

Βγαίνω έξω στην Γουμένισσα μόνο και μόνο για να μου σερβίρεις εσύ

δεν μας γουστάρουν οι ντόπιοι εδώ, ξένη εσύ, ξένος νοιώθω και εγώ  

παραγγέλλω ποτά τρελά, το  Ατάσα Οκοριόκου, και το Σαλούτα Σεκούντος*

ευκαιρία για να σου μιλώ, η μορφή σου ανάμνηση ενός πάθους φλέγοντος

 

Τα δοκίμια κάθονται στους καναπέδες της καφετέριας αναπαυτικά

αρβύλες γυαλισμένες, εξαρτήσεις, οι στολές οι καλές, όπλα στα γόνατα

διμοιρίτες δόκιμοι τρείς, εγώ, ό φίλος μου ο Αλατζό, και το βύσμα το καλό

διάλλειμα δεκάλεπτο από το άγημα, για τον Πατριάρχη, τον Οικουμενικό

 

Και όταν δεν δουλεύεις εσύ, παίζοντας  Arabian Nights καίω τις στιγμές

δίπλα μου κολλάει η Τούντα, ένα ναζιάρικο απαιτητικό  για χάδια γατί

κορίτσι ολοφάνερα από χωρίο , πρόσωπο ατσούμπαλο, αλλά συμπαθητικό

σπαστά και τα δικά της Ελληνικά, στο πρόσωπο μου θαρρεί αγάπη θα βρει

 

Κορίτσι καλό, δεν θέλω να το πληγώσω, πώς να της πω, πως εσένα αγαπώ

η μικρή μου αδερφή, της λέω, ότι μου είναι αυτή, από χώρα κεντροευρωπαϊκή

 αλλά η Τούντα ξέρει, την Μπέτυ θέλεις εσύ, μου θυμίζει της λέω, μια αγάπη μακρινή 

πρέπει να την είχες αγαπήσει  πολύ, βλέπω πως την κοιτάς, με τόση έντονη επιμονή

 

Τα δοκίμια κάθονται στους καναπέδες της καφετέριας αναπαυτικά

αρβύλες γυαλισμένες, εξαρτήσεις, οι στολές οι καλές, όπλα στα γόνατα

διμοιρίτες δόκιμοι τρείς, εγώ, ό φίλος μου ο Αλατζό, και το βύσμα το καλό

διάλλειμα δεκάλεπτο από το άγημα, για τον Πατριάρχη, τον Οικουμενικό

 

Απέναντι  η Μπέτυ και η Τούντα με κοιτούν, αμήχανα και οι δυο μου χαμογελούν

με πλησιάζει η Τούντα, είσαι τόσο όμορφος, με την στολή, σου πάει πάρα πολύ

της  χαϊδεύω  απαλά το κεφάλι, η μικρή μου, η ερωτοχτυπημένη  μου, αδερφή

δεν τολμώ να της πω, σε δεκαπέντε μέρες φεύγω, για μακρινό φυλάκιο, ακριτικό

 

Με κοιτάς και εσύ, μου χαμογελάς, τα δοντάκια τα στραβά, ξέρεις ότι είναι πλέον αργά

είσαι σε άλλα από της Τούντας τα κυβικά, ένα καλό παιδί θα βρει, θα ζήσει μια απλή ζωή  

εσύ είτε θα καλοπαντρευτείς, είτε στο κλαρί θα βγεις, δεν υπάρχει για σένα άλλη επιλογή

δεν θα σε ξαναδώ, δεν θα με ξαναδείς, η Τσέχα η Μπέτυ μου, με τα δοντάκια τα στραβά

* Ατάσα Οκοριόκου και Σαλούτα Σεκούντος είναι κοκτέιλ που δημιούργησα εγώ, και πίνονται (γιατί έχω δημιουργήσει (μεθυσμένος! Χα χα χα) και ένα σωρό κοκτέιλ που δεν πίνονται! Χα χα χα). Μάλιστα είναι πολύ γευστικά! 

 Η συνταγή από το Ατάσα Οκοριόκου είναι στην ανάρτηση του blog  Mή μου τοὺς κύκλους τάραττε. Και μην πιστεύετε τις κακές τις γλώσσες ότι το "Ατάσα Οκοριόκου" είναι μερικώς αναγραμματισμός του "Νατάσα Κουκουρούκου"! Αυτά τα λένε οι εχθροί μας! Χα χα χα. 

 Η συνταγή από το Σαλούτα Σεκούντος έχει όμως χαθεί για πάντα! Τι να κάνουμε?!?! Εάν βγάζεις συνταγές κοκτέιλ μετά από 1 μπουκάλι Τζάκ Ντάνιελς λογικό είναι να μην τις θυμάσαι όταν συνέρχεσαι! Απλώς θυμάμαι ότι ήταν εκπληκτικά γευστικό σαν κοκτέιλ! Και μάλλον είχε ως βάση την Τεκίλα! Μόνο αυτά θυμάμαι από αυτό! Ααααα ναι! Και ότι η Μπέτυ δεν ήταν Nerd της Επιστημονικής Φαντασίας όπως εγώ, γιατί θα αντιλαμβανόταν ότι το Σαλούτα Σεκούντος πήρε το όνομα του από το Dune! Χα χα χα. 

Adios Amigos Locos

Λάζαρος Μότσανος

Σοχός 5/5/2026

Ένα τραγούδι για την Μαρία που δεν είναι μαζί μας μάλλον πια

 

 Ένα τραγούδι για την Μαρία που  δεν είναι μαζί μας μάλλον πια.

 Μια Μαρία που μου έκανε αίτημα φιλίας στο Facebook πριν από 13 χρόνια (2013 - 2014), προφανέστατα λίγη εξοικείωση με τους υπολογιστές, ακόμη λιγότερη με το Facebook, λίγοι φίλοι, αρκετές αναρτήσεις για ότι της έκανε εντύπωση στο Facebook, αναδημοσιεύσεις σε πολλά που αναρτούσαν οι φίλοι της σε αυτό το κοινωνικό δίκτυο, χρόνια μνημονίων, αναρτήσεις "δαρμένου σκυλιού" για τα σκληρά μέτρα τους, λίγη μουσική, λίγες φωτογραφίες προσωπικές, φωτογραφίες από ταπεινά λουλουδάκια, ευχές στον τοίχο της στα γενέθλια της από φίλους.

 Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί έγινε φίλη μου στο Facebook, κανένα μήνυμα προσωπικό, μερικά like στα τρελά μου στο προφίλ μου, η ελάχιστη δυνατή αλληλεπίδραση, μπορεί να της άρεσε ο τρόπος γραφής μου, λίγοι οι φίλοι της, δεν μου έκανε η καρδιά να την κόψω από διαδικτυακή φίλη μου, γιατί δεν είχαμε στην πραγματικότητα και πολλά κοινά.

 Ξαφνικά σιωπή περίπου το δεκαεπτά (2017), μόνο στις αρχές του Νοέμβρη ευχές από φίλους για τα γενέθλια της, όπως και τον δεκαπενταύγουστο για την ονομαστική γιορτή της. Τα πρόσεχα αυτά γιατί μου είχε μείνει μόνιμα η απορία γιατί η συγκεκριμένη είχε επιλέξει να με εντάξει στους ελάχιστους φίλους της σε αυτό το κοινωνικό δίκτυο (περίπου 65 οι φίλοι της στο Facebook πάνω, κάτω, με μόνο έναν από αυτούς να ήταν κοινός με τους δικούς μου φίλους), εκεί είχα παρατηρήσει ότι δεν υπήρχαν αντιδράσεις από αυτήν στις ευχές της μετά το 2017, καμία νέα ανάρτηση, κανένα σημάδι ζωής.

 Δεκαπενταύγουστοι και τα γενέθλια ερχόταν κάθε χρονιά, ευχές από τους φίλους της κάθε χρονιά να βαίνουν μειωμένες, καμία αντίδραση, μερικά παραπονεμένα μηνύματα στον τοίχο της ότι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί της, αλλά αυτή απούσα από το προφίλ της.

 Και με τα χρόνια να μένουν μόνο οι πλέον επίμονοι να της εύχονται στις γιορτές της, 5 φίλοι, μετά 3, 2 τα τελευταία χρόνια, μία μόνο φίλη της, και μάλιστα ξένη, τα τελευταία δύο χρόνια, που δεν αντιλήφθηκε ότι η Μαίρη, μάλλον, δεν υπάρχει πια, και απλώς της δίνει ευχές αυτόματα και εθιμοτυπικά όταν το Facebook της υπενθυμίζει ότι έχει γενέθλια, χωρίς να μπαίνει στον κόπο να δει στο προφίλ της την πλήρη έλλειψη δραστηριότητας της.

 Και εγώ ένας λαθραναγνώστης στο προφίλ της, να έχω συνειδητοποιήσει το τι μπορεί να συμβαίνει, και να επανέρχομαι, μουδιασμένος, στο προφίλ της περιοδικά, μπας και δω κάποιο σημάδι ζωής που θα έδειχνε ότι η υπόθεση μου περί του θανάτου της είναι λαθεμένη. Και φυσικά χωρίς να τολμώ ούτε να της στείλω προσωπικό μήνυμα για να δω εάν ζει, ούτε να μπορώ να την διαγράψω για να μην της «στερήσω» έναν «φίλο» από το προφίλ της, αλλά ταυτόχρονα να νιώθω σαν ένας απρόσκλητος εισβολέας μέσα σε κάτι που μοιάζει με ένα διαδικτυακό μαυσωλείο, μιας ύπαρξης που δεν υπάρχει πια.

 Ενός διαδικτυακού μαυσωλείο που θα είναι και το δικό μου προφίλ σε 2-3 δεκαετίες (ίσως και νωρίτερα), όταν δεν θα υπάρχουν πλέον σημεία ζωής μου σε αυτό, και από μένα θα έχουν μείνει μερικές χιλιάδες αναρτήσεις, και τίποτα άλλο πια.     

 

Οπότε αυτό είναι ένα τραγούδι για την Μαρία, που δεν είναι μαζί μας μάλλον πια.

 

 Αυτό είναι ένα τραγούδι για την Μαρία

την Μαίρη που δεν είναι μαζί μας πια

που μπήκε στο Facebook τόσο φουριόζα

και δηλώνει απούσα από το δεκαεπτά  

 

Του Κότσιρα αγαπημένα τραγούδια

και των Χαίνιδων την λοξή δοξαριά

εικόνες από κυκλάμινα ταπεινά

κεφαλαία γράμματα αποκλειστικά

 

Οργή καυτή, σαν να είσαι δαρμένο σκυλί

μνημονίων απαίτηση, κομμένη η σύνταξη

είσαι μεγάλη γλυκιά μου για όλα αυτά

βλέπεις μπήκες εδώ όταν ήταν πλέον αργά

 

Αυτό είναι ένα τραγούδι για την Μαρία

την Μαίρη που δεν είναι μαζί μας πια

που μπήκε στο Facebook  τόσο φουριόζα

και δηλώνει απούσα από το δεκαεπτά  

 

Χρόνια ευτυχισμένα, αναμνήσεις παλιές

θητεία εκπαιδευτικού σε σχολές ιδιωτικές

ένα βιβλίο δικό σου φαντασίας επιστημονικής

στο προφίλ σου πηγή περηφάνιας προσωπικής

 

Ευχές θερμές για γενέθλια, και ονομαστικές γιορτές

ειδοποιήσεις του Facebook, άσκεφτες και τόσο πικρές

τελεύουν και αυτές, σιγά, σιγά, χρονιά με την χρονιά

μιας και τα καστανά ματάκια της Μαίρης είναι κλειστά

 

Μαίρη μας έφυγες πάρα πολύ νωρίς

χωρίς αντίο, χωρίς να το ξέρει κανείς

άραγε θα σε έδιωχνα με οργή εγώ

αν είχα στα χέρια μου χρόνο αρκετό  

 

Για μια οποιαδήποτε δοθείσα αφορμή

θες να ήταν η πρώτη φορά ή Αριστερή

 ή λες να ήτανε για το μπόλι το ψεκασμένο

 τον σκακιστή από την Μόσχα τον δοξασμένο

 

Αυτό είναι ένα τραγούδι για την Μαρία

την Μαίρη που δεν είναι μαζί μας πια

που μπήκε στο Facebook τόσο φουριόζα

και δηλώνει απούσα από το δεκαεπτά  

 

Μαίρη  μούδιασμα και στην δική μου την ψυχή

η επίσκεψη στον κόσμο σου, από όπου λείπεις εσύ

μαυσωλείο θαρρείς και το προφίλ μου κάποια στιγμή

θα βρεθεί κάνεις να πει, δεν υπάρχει η Αρκούδα, η λευκή

 

Αυτό είναι ένα τραγούδι για την Μαρία

την Μαίρη που δεν είναι μαζί μας πια

που μπήκε στο Facebook τόσο φουριόζα

και δηλώνει απούσα από το δεκαεπτά  

Adios Amigos Locos

Λάζαρος Μότσανος

Σοχός 1/2/2026

Lost Dolls wall 2025 - Street Art στο WE για την γυναικοκτονία

 

 Καθώς ήμουν στο αστικό 83 και έφτανα στο τέρμα του, στον πολυχώρο WE, απέναντι από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, πριν από ένα μήνα, για να το ξαναπάρω για να γυρίσω στον Λαγκαδά όπου είχα παρκαρισμένο το Τ4 μου, έπεσα επάνω στα νέα Street Art που έκαναν εκεί (στην θέση των παλιών που σας είχα παρουσιάσει σε προηγούμενη ανάρτηση του blog O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol XXII ) με αφορμή του Festival Lost Dolls 2025, που έγινε στην Θεσσαλονίκη με αφορμή τις γυναικοκτονίες που έγιναν στην Ελλάδα την πενταετία από το 2020 έως το 2025, στις 23/5/2025 (μια εκδήλωση που δεν την πήρα καν χαμπάρι για να την επισκεφτώ, και να την δημοσιοποιήσω τότε, μια που η φούρια της μελισσοκομικής μου εργασίας ήταν στο μέγιστο εκείνη την εποχή, με περίπου 120 παραφυάδες να κοπούν, και καπάκι να γίνει και ένας τρύγος στο παλιούρι, και οι μετακινήσεις στο Βελανίδι). 

 Η Εκδήλωση Lost Dolls που έχει ξεκινήσει με έμπνευση από το Μιλάνο το 2014, και τον τοίχο με τις κούκλες, που δημιουργήθηκε από δημιουργούς και καλλιτέχνες του χώρου της Μόδας ως φόρος τιμής για τις γυναίκες που δολοφονήθηκαν, ή κακοποιήθηκαν, και φιλοδοξεί να δημιουργήσει στον πολυχώρο WE μια μόνιμη εγκατάσταση με παιδικές κούκλες που αντιπροσωπεύουν η κάθε μια μια γυναίκα στον Ελλαδικό χώρο που δολοφονήθηκε, ή κακοποιήθηκε. 

 Στα πλαίσια αυτού του φεστιβάλ έγιναν πολλές εκδηλώσεις με καλλιτέχνες από πολλούς χώρους, και δημιουργήθηκαν 9 Murals που έχουν σκοπό να αναδείξουν, και ευαισθητοποιήσουν, σχετικά με το θέμα της κακοποίησης και των δολοφονιών γυναικών ευρύτερα κοινά. Επίσης σκοπός του Festival ήταν και η οικονομική ενίσχυση του φορέα Irida Women’s Center, που υποστηρίζει επιζώσες έμφυλης βίας. 

 Περισσότερες πληροφορίες για την διοργάνωση μπορείτε να βρείτε στους παρακάτω συνδέσμους: 

 Lost Dolls Festival 2025 στη Θεσσαλονίκη – Πολυχώρος We

Lost Dolls by Penny Pasxalidou Kaltaki

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το φεστιβάλ Lost Dolls στη Θεσσαλονίκη: Η τέχνη γίνεται φωνή κατά της βίας

Lost Dolls Festival 2025 | Η τέχνη γίνεται φωνή

 Γυναικοκτονίες αλλά και έμφυλη βία που μας απασχόλησαν σε προηγούμενη ανάρτηση του blog Βιασμός, γυναικοκτονία, metoo, λέξεις που τόσο πολύ ενοχλούν τους κοινωνικούς σχολιαστές, που ωστόσο όμως αποτελούν τόσο επίκαιρα και ως προς την σοβαρότητα του θέματος,  αλλά και ως προς την μη αντιμετώπιση τους, αποτελεσματικά, και οριστικά, από την Ελληνική κοινωνία, και νομολογία, όπως αποδεικνύει η πληθώρα νέων σχετικών περιπτώσεων από τότε που δημοσιοποιήθηκε η παραπάνω ανάρτηση (τι να πρωτόθυμηθώ τα τελευταία χρόνια? Την δολοφονία της Κυριακής "Τα περιπολικά δεν είναι Ταξί κυρία μου!" έξω από το αστυνομικό τμήμα των Αγίων Αναργύρων από τον πρώην σύντροφο της, τον βάρβαρο ξυλοδαρμό της γυναίκας μεγαλοδικηγόρου από αυτόν πέρσι, την δολοφονία πριν από 3 εβδομάδες της μάνας από τον 18χρονό γιό της "γιατί μας ρεζίλευε στο χωρίο", ή το μαχαίρωμα στον λαιμό πριν από μια μόλις εβδομάδα της κόρης από τον πατέρα της?). 

  Άλλαξε κάτι όλα αυτά τα χρόνια? 

 Τίποτα! 

 Μόνο ο αριθμός των δολοφονημένων, και κακοποιημένων γυναικών, και η ακόμη πιο οργισμένη αντίδραση των σχολιαστών των κοινωνικών δικτυών σχετικά με την "Woke ατζέντα", ιδίως μετά και την εκλογική νίκη, και εκλογή του Τράμπ στην προεδρία των ΗΠΑ, και την επικράτηση και στον Ελλαδικό χώρο της επιχειρηματολογίας των MAGA και στην Ελληνική ακροδεξιά. 

 Αλλά ας αφήσουμε την εικόνα να μιλήσει μόνη της επάνω σε αυτό το θέμα, κρατώντας τον σχολιασμό στο ελάχιστο δυνατό επίπεδο.

 Και ναι, για κάποιους οι γυναίκες βρίσκονται σε αντίστοιχο επίπεδο με τα σκουπίδια, και ο αγώνας τους για να μπορέσουν να βγουν από αυτή την θέση είναι και δύσκολος, και εκπληκτικά δυσχερέστατος (γιατί εκτός από την απειλή της σωματικής βίας έχουν οι γυναίκες να αντιμετωπίσουν και την απειλή της φτώχιας, του κοινωνικού στιγματισμού και της κοινωνικής απομόνωσης, εάν είναι και οικονομικά εξαρτημένες από τους συζύγους τους. Και μια απομάκρυνση από την πηγή κινδύνου που μπορούν να αποτελούν αυτοί για αυτές είναι και ένα απεγνωσμένο άλμα στον έξω κόσμο, χωρίς κανένα δίχτυ προστασίας και οικονομικής υποστήριξης, προσπαθώντας να επιζήσουν σε μια αγορά εργασίας όπου δεν έχουν επαρκή προϋπηρεσία, ή τυπικά προσόντα, γιατί είχαν ασχοληθεί αποκλειστικά για δεκαετίες με το μεγάλωμα των παιδιών και την διαχείριση του νοικοκυριού τους).

 Θέλει τρομερή γενναιότητα από μέρους τους αυτό το άλμα πίστης προς την ζωή, και την ελευθερία τους.   

 Υπέροχο!

 Και πίσω από τα χαμόγελα μπορεί να κρύβεται η μεγαλύτερη απελπισία. 

 Η απελπισία που γεννά την κατάθλιψη, και η ασφυκτική ψυχολογική πίεση του "Τι θα πει ο Κόσμος?". 

 Με επακόλουθο τα κλειστά στόματα. 

 Οι συντελεστές που υποστηρίξανε τις εκδηλώσεις του Festival.

 Ο τοίχος με τις παιδικές κούκλες που αντιπροσωπεύει ή κάθε μια και μια δολοφονία γυναικών την τελευταία πενταετία. 

 Τα παιδιά και οι γυναίκες είναι ότι πιο πολύτιμο έχει η κοινωνία μας, και ταυτόχρονα ότι πιο ευαίσθητο επίσης. 

 Θα μπορούσε να είναι αυτό μια αλληγορία της διαχρονικότητας του προβλήματος που αφορά αλλεπάλληλες γενιές γυναικών, ένα πρόβλημα που πάει Ανά ντάμ σε Ανά ντάμ (από την έκφραση Ανα ντάμ, Μπαμπά ντάμ = Από μάνα σε κόρη, και από πατέρα σε γιό, εδώ μετασχηματίζεται σε Από μάνα σε κόρη και από κόρη σε εγγονή!). 

 Τόσο πανέμορφο, αλλά και τόσο μελαγχολικό!

 Και σοβαρά τώρα?

 Επάνω σε αυτό βρήκε ο Κάφρος να γράψει "ΆΡΗΣ"? 

 Τόσο, μα τόσο, Μάο Μάο, Ούγκανος, και Ουρακοτάγκος?  

 114 γυναικοκτονίες μέσα σε πέντε χρόνια (μέχρι τις 23/5/2025)! 

 Τεράστιο πρόβλημα!

 Και δεν έχει γίνει τίποτα για την επίλυση αυτού του προβλήματος!

 Ίσως το πιο σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα της εποχής μας, που αφορά μια "μειονότητα" του 52% του πληθυσμού μας! 

 Κάπου έχουν χάσει και την μπάλα και οι υπέρμαχοι των κοινωνικών αγώνων σχετικά με την βαρύτητα του κάθε κοινωνικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η κοινωνία που ζούνε, και δεν δίνουν τόση σημασία στην επίλυση των πιο σημαντικών κοινωνικών προβλημάτων πρώτα, και επικεντρώνουν την προσοχή τους σε δευτερεύοντα κοινωνικά ζητήματα (πχ οι αντωνυμίες προσδιορισμού κάποιου, ή το εάν 2-3 τράνς άτομα θα συμμετέχουν στους Ολυμπιακούς αγώνες στις γυναίκες, στους άντρες ή σε μια δική τους κατηγορία. Ναι προβλήματα σημαντικά και αυτά, για μια μειοψηφία του 2-3% του πληθυσμού, αλλά όχι τόσο σημαντικά όσο εάν θα ζήσει ή θα πεθάνει κάποια που απλώς έκανε το λάθος να παντρευτεί το τελείως λάθος άτομο!).

 Υπάρχει και QR code στην γωνία αυτού του εγγράφου για όποιον θέλει περισσότερες πληροφορίες, τον σκανάρει με το κινητό του και θα βρεθεί στην σχετική ιστοσελίδα για να έχει περεταίρω πληροφόρηση.  

 Σου πιάνεται η ψυχή όταν αντιλαμβάνεσαι το τι συμβολίζει η κάθε μια από αυτές τις παιδικές κούκλες. 

 Επίσης μπορούν όσες γυναίκες έχουν κακοποιηθεί να προσθέσουν και αυτές από μια κούκλα, και δεδομένου ότι βλέπω να μην υπάρχει μια ομοιομορφία στις κούκλες που υπάρχουν, μου έρχεται η υπόθεση στο μυαλό μου ότι έχουν προστεθεί κούκλες και μετά την εκδήλωση στα τέλη του Μάιου, και αυτό προκαλεί ακόμη πιο δυσάρεστα αισθήματα στην καρδιά, και βαριούς συνειρμούς στον λογισμό. 

 "If Staying home is more dangerous, Speak up"

 "Εάν το να μένεις στο σπίτι είναι πιο επικίνδυνο (από το να μένεις στον δρόμο), μίλα δημόσια". 

 Τελευταία εικόνα της ανάρτησης θέλω να είναι αυτή.

 Το αγρίμι μέσα στο βλέμμα κάποιας που νοιώθει παγιδευμένη, και απειλούμενη ως προς την ύπαρξη της, μέσα σε αυτό του θεωρούσε το σπιτικό της, από αυτούς που θεωρούσε τους ανθρώπους της καρδιάς της, και της προδώσανε τόσο αισχρά την εμπιστοσύνη που τους έδειξε, γιατί τους επέλεξε (ή γεννήθηκε δίπλα τους) ως συνοδοιπόρους στο ταξίδι της ζωής της.  

 Πετάξτε γοργά, πετάξτε μακριά, πετάξτε όσο δεν είναι ακόμη αργά.

 Πετάξτε, και όλα θα πάνε καλά. 

 Adios Amigos Locos

Σειρά Graffiti και Θεσσαλονίκη

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol IΙI

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol IV

STREET ART FESTIVAL-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol V

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol VI

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol VII

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol VIIΙ

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol IX

Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Σχολείο

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol X

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol XI

Μια φορά και ένα καιρό στην Αλλατίνη Vol I

Μια φορά και ένα καιρό στην Αλλατίνη Vol II

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol XII

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol XIII

Ανίχνευση στο Στρατόπεδο Παύλου Μελά Vol I

Ανίχνευση στο Στρατόπεδο Παύλου Μελά Vol II

Ανίχνευση στο Στρατόπεδο Παύλου Μελά Vol III

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol XIV

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol XV

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol XVI

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol XVII

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol XVIII

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol XIX

Urban Art Ventures Thessaloniki 2015

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol XX

Τι έγινε εκείνο το τρένο που έβλεπε τα άλλα τρένα να περνούν Vol I

Τι έγινε εκείνο το τρένο που έβλεπε τα άλλα τρένα να περνούν Vol II

Τι έγινε εκείνο το τρένο που έβλεπε τα άλλα τρένα να περνούν Vol III

Graffiti Lettering και Street Art στο γήπεδο Καλαμαριάς - Wall Of Fame

Κυνηγώντας το 7

Street Art στο Καπνομάγαζο Ωραιοκάστρου - Forum North Vol I

Street Art στο Καπνομάγαζο Ωραιοκάστρου - Forum North Vol II

Street Art στο Καπνομάγαζο Ωραιοκάστρου - Forum North Vol III

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol XXI

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol XXII

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol XXIII

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol XXIV

Graffiti και Street Art στα Νέα Μουδανιά

Graffiti και Street Art στον Λαγκαδά

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol XXV

Support your local vandals Vol I

Support your local vandals Vol II

Support your local vandals Aftermath

Ανιχνεύσεις ΑΒΕΖ Vol I

Ανιχνεύσεις ΑΒΕΖ Vol II

Ανιχνεύσεις ΑΒΕΖ Vol III

Ανιχνεύσεις ΑΓΝΟ Vol I

Ανιχνεύσεις ΑΓΝΟ Vol II

Ανιχνεύσεις ΑΓΝΟ Vol III

Street Art και Graffiti στην Θέρμη (Street Mode Festival)

Ανιχνεύσεις Νταίμον Ελλάς Καπνική ΑΕ Vol I

Ανιχνεύσεις Νταίμον Ελλάς Καπνική ΑΕ Vol II

Ανιχνεύσεις Νταίμον Ελλάς Καπνική ΑΕ Vol III

Ρούσος Ι.Δ.Κ. ΑΒΕΕ - LOVE Vol I

Ανιχνεύσεις  Ρούσος Ι.Δ.Κ. ΑΒΕΕ - LOVE Vol II

Σωληνουργεία Μισαηλίδη ΑΒΕΕ  Vol I

Ανιχνεύσεις Σωληνουργεία Μισαηλίδη ΑΒΕΕ  Vol II

Graffiti και Street Art στον Λαγκαδά Vol II - Renovation Festival 2018

Ανιχνεύσεις στο 1º-2º -3º Τ.Ε.Ε. Σταυρούπολης - 2º Ε.Π.Α.Λ. Σταυρούπολης- 1º -2º- 5º Σ.Ε.Κ. Σταυρούπολης Vol I 

Ανιχνεύσεις στο 1º-2º -3º Τ.Ε.Ε. Σταυρούπολης - 2º Ε.Π.Α.Λ. Σταυρούπολης- 1º -2º- 5º Σ.Ε.Κ. Σταυρούπολης Vol II

Ανιχνεύσεις στο 1º-2º -3º Τ.Ε.Ε. Σταυρούπολης - 2º Ε.Π.Α.Λ. Σταυρούπολης- 1º -2º- 5º Σ.Ε.Κ. Σταυρούπολης Vol III

Ανιχνεύσεις Σωληνουργία Χίτζου Vol I

Ανιχνεύσεις Σωληνουργία Χίτζου Vol II

Ανιχνεύσεις Σωληνουργία Χίτζου Vol III

O δρόμος έχει την δικιά του ιστορία Vol XXVI (Σχολεία Πολίχνης)

Ραντεβού στα Μαρμαράδικα-Μάρμαρα Μανόλογου Vol II

Graffiti και Street Art στον Λαγκαδά Vol III - Renovation Festival 2019



 Λάζαρος Μότσανος

 Σοχος 10/11/2025

Τα μπλούζ της Μεγάλης Δευτέρας

 

 Μεγάλη Δευτέρα, ψώνια στο Σούπερ Μάρκετ Εγνατία στον Λαγκαδά. Λουκανικόπιτα, κοτόπιτα, τσουρεκάκια, Μίλκο σοκολατούχο γάλα, Ντορίτος.

 Στο ταμείο ένα μωράκι δυνατό, τεράστια γαλάζια μάτια, καστανά μαλλιά, γαλλική μύτη, τρύπα στην μύτη από σκουλαρίκι, καπέλο καπετάνιου, φανελάκι που γράφει «Εγνατία» στην θέση της καρδιάς, μικρό αλλά πολύ στητό στήθος, καλλίπυγος, με μια τάση να ξεφύγει στα κιλά όταν ξεπεράσει τα 25 της τα χρόνια.

 Δείχνει σκυθρωπό, νευρικό, δεν θέλει να βρίσκεται εκεί, σαν να νιώθει ότι δεν ανήκει εκεί.

 Και δεν ανήκει εκεί, ανήκει πλέον στην καρδιά μου, και στις θύμησες μου.

 Κάθε γυναίκα πρέπει να έχει το τραγούδι της, κάθε άντρας που είναι ικανός να αγαπήσει πρέπει να είναι ικανός να γράφει και τραγούδια για αυτή που αγάπησε.

 Και αυτό είναι το τραγούδι αυτής της μικρούλας, της αξίζει, και της πρέπει να έχει το τραγούδι της.

 Δικό σου.

  

Το προσωπάκι το σκυθρωπό στέκει στο ταμείο μοναχό

καπέλο καπενανίσιο, δεν μένει ίσιο, στο κεφάλι που αγαπώ  

το όνομα σου δεν τόλμησα να ρωτήσω, γαλάζιο μου μωρό

Κατερίνα κάθε μια που αγάπησα, Κατερίνα και εσένα θα σε πω.

 

Άτιμη και άπονη τεστοστερόνη

που ντεμέκ ο χρόνος σε μειώνει

πέντε στις δεκαετίες από μπροστά

αλλά νιώθω ακόμη σαν δεκαεπτά

 

Μύτη, μεγάλη αλλά γαλλική, σαν του ξιφία σουβλερή

τα φρύδια μεγάλα δαντελωτά, των ματιών σου η σκεπή

δυο πελώριες δρακολίμνες , το βλέμμα σου το μαβί

μαλλί μελιτζανί, αλλά για αυτό φταίει η καρδιακή ανακοπή

 

Τι θέλεις εσύ εδώ, πως χαραμίζεις άδικα εαυτό, παραδείσιο μου πτηνό

δεν είσαι εσύ για να γεμίζεις ράφια, ή να κόβεις ζαμπόνια σε κάθε Λαγκαδιανο

για σένα είναι το πάλκο, ή αίθουσα η κινηματογραφική, του Ινσταγκράμ η ζωή

εσύ είσαι για Λιλί Μουρλέν*, την αξία σου δεν γνωρίζεις, καψούρα μου μικρή

 

Άτιμη και άπονη τεστοστερόνη

που ντεμέκ ο χρόνος σε μειώνει

πέντε στις δεκαετίες από μπροστά

αλλά νιώθω ακόμη σαν δεκαεπτά

 

Το στήθος σου μικρό-μεσαίο, αντιβαρυτικό, “Eγνατία” γράφει, χμμμ στιλ ευρωπαϊκό

το πύγος σου προκλητικό, διπύθμενο θερμαινόμενο με ανάδευση, τριφασικό

σου ρίχνω ένα κεφάλι, το στόμα σου στην καρδιά μου φτάνει, για το φιλί το καυτό

δεν φταις εσύ, φταίω εγώ, που στα χρόνια σου ρίχνω διπλό σκορ, συν άλλα οκτώ

 

Η τρύπα στην σουβλερή την μύτη, όπου μπαίνει το διαμαντένιο το σκουλαρίκι

στα χείλη μου ανήκει, να στην αρχίσω στα φιλιά, είσαι το γλυκό μου τεφαρίκι

σε κοιτάω, δεν μιλάω, μόνο ξέρω να καρδιοχτυπάω, καθώς σου δίνω τα λεφτά

γυρνάς με κοιτάς, θέλω να πεις ότι με αγαπάς, ευχαριστούμε λες, να μας έρθετε ξανά   

 

Άτιμη και άπονη τεστοστερόνη

που ντεμέκ ο χρόνος σε μειώνει

πέντε στις δεκαετίες από μπροστά

αλλά νιώθω ακόμη σαν δεκαεπτά

 

*Προφανέστατα αναφέρεται ο έρωτας στην Λιλί Μαρλέν

Να μελοποιηθεί, όταν πεθάνω, στον ρυθμό του «Αχ Ευλαμπία» του Γιάννη Γιοκαρίνη.

 Λάζαρος Μότσανος

 Μάρκετ Εγνατία 14/4/2025

Άντε πάμε πια

 

Η δική μου η σειρά στο ταμείο, περνούν τα ψώνια, τα βιαστικά

γρήγορα αδειάζει το καρότσι, η ταμίας μου χαμογελά στα κρυφά

δυο χεράκια τα ψωμιά αρπάζουν, άλλα δύο τα κρατάνε δυνατά

μια φωνούλα πίσω από το αυτί, μόνο μια φράση «Άντε πάμε πια»

 

Γριά κυρά, απλανές βλέμμα, τρεμάμενα σκελετωμένα δάχτυλα

μπαστούνι στο δεξί, φτωχικό φόρεμα, φορεμένο σαν σακί

δίπλα της κηδεμόνας θαρρείς, αδύναμο ανθρωπάκι αγκομαχεί

να την προλάβει, να μην εκτεθεί, τώρα που έχει παιδιού ψυχή

 

Ήσουν κάποτε εσύ ενός Αρκούδου, το πρώτο του φιλί

ήσουν ποτέ για αυτόν όλη του η ζωή, η Αλεπού του η μικρή

πλέον από τα χείλη σου ακούγεται ξανά, και ξανά, και ξανά

άψυχα, μονότονα, επίπονα, μονάχα η φράση « Άντε πάμε πια»

 

Τα ψώνια, τα βιαστικά, νιώθουν την πίεση στης γριάς την καρδιά

αδειάζω το καρότσι γοργά, χωρίς δεύτερη σκέψη να φύγω μακριά

το ανθρωπάκι βοηθά και αυτό στου καροτσιού το ξεφόρτωμα

τον κοιτάζω πλάγια, χέρια πρόθημα, αλλά με άδεια χωρίς ερώτημα

 

Για νοικοκύρη σε κόβω, το έχεις βαρυφορτώσει το καρότσι, λέει δειλά

γνωρίζοντας ότι ήδη έχει μπει, χωρίς κανενός την έγκριση, στον βάλτο βαθιά

νοιώθω την δική του την ντροπή, να βιαστεί, να προφυλάξει την μικρή του ψυχή

μπα, ψώνια άσκοπα, άσκεφτα, άτακτα, του λέω, τα ψώνια ενός εργένη με σκυλί

 

Για μια στιγμή η προσοχή του αδρανεί, μέσα της σαλεύει το μικρό παιδί

ένα τσουρέκι αρπάζει με το χέρι το δεξί, αυτό η ψυχή της λαχταρεί

χαμένη και μόνη της σε ένα λαβύρινθο που ποτέ την έξοδο δεν θα βρει

όλη της η ζωή μέσα στην μνήμη ενός γέρου, που σε λίγο και αυτός θα χαθεί

 

Ήσουν κάποτε εσύ ενός Αρκούδου, το πρώτο του φιλί

ήσουν ποτέ για αυτόν όλη του η ζωή, η Αλεπού του η μικρή

πλέον από τα χείλη σου ακούγεται ξανά, και ξανά, και ξανά

άψυχα, μονότονα, επίπονα, μονάχα η φράση « Άντε πάμε πια»

In memorandum

Adios Amigos Locos

Λάζαρος Μότσανος

Λαγκαδάς 24/9/2024

34b

 

Τα  πυκνά λαμπερά, τα καστανοκόκκινα της μαλλιά

το γλυκό της χαμόγελο που σου σκίζει την καρδιά

το απιομορφό στήθος της, το τόσο προκλητικό

των αθώων δάχτυλων σου το απωθημένο, το καυτό

 

Ξωτικό παράξενο, τόσο ξένο, μα και μαγευτικό

έρωτας, καυτή μαχαιριά, από την  πρώτη ματιά

κάτι πάνω της, κάτι το ιδιαίτερο, κάτι το μοναδικό

σίγουρα η εμφάνιση της, όχι η ανύπαρκτη πονηριά

 

34b και όμως είναι τόσο μικρό, πόσο θέλεις για αυτό

μόνο 15 ευρώ τα δυο, είναι βλέπεις και ανορθωτικό

 

Θες η απόσταση,  οι ψεύτρες μνήμες, οι απατηλές  

καλλίπυγος η νεράιδα, το στήθος της θες θεϊκό

στην παλάμη σου σύμπαν ολάκερο οι δικές της θηλές

παιχνίδια της μνήμης, χαλαρό της φαντασίας το χωρατό.

 

Νέοι καιροί, νέα και τα ήθη, μακρά στα ξένα η παραμονή

αγορά και πώληση, όλα θέλεις στον αέρα, στην στιγμή

δεν χωράω πια, να φύγει, ελάχιστο αντίτιμο, καμιά ντροπή

γυφτοπούλα εσύ μου μικρή, ή και οι θεοί πείθονται εν ανάγκη

 

34b και όμως είναι τόσο μικρό, πόσο θέλεις για αυτό

μόνο 15 ευρώ τα δυο, είναι βλέπεις και ανορθωτικό

 

Γλυκόπικρό, και πολύτιμο το μάθημα, το σημερινό

νεράιδα που το μυαλό με τόσο μαστοριά πλάθει

ζει μόνο σε κόσμους ιδεώδεις, μες σε μυαλό παιδικό

για πάντα εκεί, ποτέ δεν υπήρξε, ποτέ και δεν θα χαθεί

In memorandum

Adios Amigos Locos

Λάζαρος Μότσανος

Σοχός 17/8/2023

Το ΠΑΣΟΚ, το παλιό, το ορθόδοξο

 

Μόνος μου βίντεο παρακολουθώ στον φορητό

εικόνες φευγαλέες, μακρινές, σε οθόνες επίπεδες

ένα κορίτσι τραγούδα, τραγούδι πικρό αναφιλητό

καίνε οι θύμησες σαν δάδες, της αγάπης οι αμανέδες  

 

Πράσινες οι σημαίες οι πλαστικές,

πράσινα και τα μάτια τα αγαπημένα

 

Ίδια η φάτσα η μελαχρινή

ίδιο και το πυρόξανθο το μαλλί

 

Εποχές χαμένες τώρα πια

μόνο οι θύμησες γλυκιά κληρονομιά

 

Μια πλάτη και μια σημαία πράσινη

αυτό μου έμεινε στην μνήμη από την Αλλαγή

 

Μια συγκέντρωση πολιτική, περαστικός εγώ από εκεί

μαύρα κεφάλια και σημαίες πλαστικές, συνθήματα λαϊκά

Αλλαγή η λέξη η μαγική, αυτό φωνάζουν όλοι, σαν τρελοί

μέσα και ένα μικρό σαμιαμίδι, λες σαν μεθυσμένη, όλο γελά

 

Σαν μουσικό όργανο το πλήθος στα χείλη του ομιλητή ενεργεί

χαμένοι όλοι στης μάζας το παλμό, ακούω ότι το ποτάμι δεν γυρίζει

μέσα στην λαοθάλασσα μια μικρή ξεχωρίζει, μόνο αυτή είναι εκεί

γαλάζιο τζίν και μπουφάν δερμάτινο, μια σημαία άγρια ανεμίζει

 

Οι θύμησες, οι γλυκές, μπορεί να ξεθωριάζουν, μα δεν αλλάζουν

μόνο χαμένες μέσα στης μνήμης το σεντούκι ζούνε ωσάν σκιά

μια ξένη, σε μια οθόνη επίπεδη, αρκεί  από την λήθη για να βγουν

να σε κάνουν να ξανανιώσεις την μαχαιριά, την κρυμμένη βαθιά     

 

     

Πράσινες οι σημαίες οι πλαστικές,

πράσινα και τα μάτια τα αγαπημένα

 

Ίδια η φάτσα η μελαχρινή

ίδιο και το πυρόξανθο το μαλλί

 

Εποχές χαμένες τώρα πια

μόνο οι θύμησες γλυκιά κληρονομιά

 

Μια πλάτη και μια σημαία πράσινη

αυτό μου έμεινε στην μνήμη από την Αλλαγή

Λάζαρος Μότσανος

Σοχός 09/07/2022