Του Στρατού – Η ινδιάνα του Πειραιά

 

Χάραμα κλαμένο, σαν ξύδι πικρό, αμίλητο και μουντό

αποβίβαση στον σταθμό Λαρίσης με φύλλο πορείας ομαδικό

21 νεοσύλλεκτοι από το Καμπάνη,  με στολή εξόδου χειμερινή

λίγες ώρες στον Πειραιά, μέχρι την επιβίβαση στο πλοίο, αναμονή

 

Ευκαιρία να δεις και κάτι πέρα από την Σαλονίκη, και από τον Βορρά

δαγκαμένος ο χρόνος, μισερός, ανάπηρος μοιάζει, άλλα τρέχει γοργά

περπατάς τις προβλήτες τις τεθλασμένες, τις πολύβουές, τις ζωντανές

ανεβαίνεις λοφάκια, κοιτάς από ψιλά, ομολογείς σιγανά, έχει ομορφιές

 

Λαχανιάζεις, έχεις περπατήσει αρκετά, ιδρώνεις, μια ακόμη ανηφοριά

κοιτάς ψιλά, μια κοπελιά κατεβαίνει, την κοιτάς, σε κοιτά και αυτή βαθιά

δέρμα σοκολατί, χνούδι του ροδάκινου στα μάγουλα, θαρρείς ακτινοβολεί

κερασένια νόστιμα χείλη, τεράστια ματάκια, γαλάζιοι μαινόμενοι κεραυνοί

 

Δυο κοτσίδες ρέουν από αριστερά, και δεξιά, στον κύκνειο βελούδινο λαιμό

και στις άκρες τους κορδέλες κόκκινες, να ξαποσταίνουν στο στήθος, το στητό

το βλέμμα σου την χαϊδεύει, καθώς κατεβαίνει στα πόδια τα αλογίσια, τα δυνατά

παράξενος ο έρωτας, ο κεραυνός, σαν μαγνήτης, για μια ινδιάνα από τον Πειραιά

 

Τα χάνεις, παραπατάς, σε βλέπει, χαμογελά, κοκκινίζεις, έτοιμη να σπάσει η καρδιά

σε συγκρατεί πιάνοντας σε από την στολή, σε ρωτά, είσαι καλά, μα πόσο γλυκά γελά

θέλεις κάτι να πεις, δειλή η φωνή, χάνεται η στιγμή, φεύγει, συνεχίζοντας να γελά αυτή

την κοιτάς να ξεμακρύνει, τα θέλω σου στο κατόπι της, τα πρέπει σου όμως στην Κρήτη

 

Θα σε δω, πάλι, εάν έρθω από εδώ, σε 4 μήνες με το πλοίο, και φύλλο πορείας ατομικό

θα σου φαίνομαι αστείος, όταν δεν μοιάζω με λουκουμά, χωρίς το ντύσιμο το στρατιωτικό

θα σου αρέσω όταν λιώσω, και χάσω 30 κιλά, και με τα δάχτυλα μετράς τα δικά μου πλευρά

θα με αγαπάς όταν  γίνω αγρίμι σωστό, όταν δεν χαμογελάσω ξανά, για χρόνια, πάρα πολλά  

 

Δυο κοτσίδες ρέουν από αριστερά, και δεξιά, στον κύκνειο βελούδινο λαιμό

και στις άκρες τους κορδέλες κόκκινες, να ξαποσταίνουν στο στήθος, το στητό

το βλέμμα σου την χαϊδεύει, καθώς κατεβαίνει στα πόδια τα αλογίσια, τα δυνατά

παράξενος ο έρωτας, ο κεραυνός, σαν μαγνήτης, για μια ινδιάνα από τον Πειραιά

 Αφιερωμένο στο ομορφότερο κορίτσι που είδα ποτέ, στιγμές και μόνο, για να διώξουν τον πόνο, αλλά και να φέρουν ακόμη περισσότερο πόνο.

 Δικό σου, γλυκιά, γαλάζια μου, άγνωστη. 

Adios Amigos Locos

Λάζαρος Μότσανος

Πειραιάς 18/6/2026

Του Στρατού – Το Τραγούδι της Τούντας και της Μπέτυς

 

Τα δοκίμια κάθονται στους καναπέδες της καφετέριας αναπαυτικά

αρβύλες γυαλισμένες, εξαρτήσεις, οι στολές οι καλές, όπλα στα γόνατα

διμοιρίτες δόκιμοι τρείς, εγώ, ό φίλος μου ο Αλατζό, και το βύσμα το καλό

διάλλειμα δεκάλεπτο από το άγημα, για τον Πατριάρχη, τον Οικουμενικό

 

Μπέτυ ξέρεις την πρώτη φορά που σε αντίκρισα έπαθα νταμπλά

ίδια με αυτή, που με πόνεσε πολύ, αλλά με ξανθό το καρέ μαλλί

λες και είναι η δίδυμη σου αδερφή, παρόλο που μου είσαι Τσέχα εσύ

διαφέρεις στα δοντάκια τα στραβά, της πτώσης του Τείχους κληρονομιά  

 

Βγαίνω έξω στην Γουμένισσα μόνο και μόνο για να μου σερβίρεις εσύ

δεν μας γουστάρουν οι ντόπιοι εδώ, ξένη εσύ, ξένος νοιώθω και εγώ  

παραγγέλλω ποτά τρελά, το  Ατάσα Οκοριόκου, και το Σαλούτα Σεκούντος*

ευκαιρία για να σου μιλώ, η μορφή σου ανάμνηση ενός πάθους φλέγοντος

 

Τα δοκίμια κάθονται στους καναπέδες της καφετέριας αναπαυτικά

αρβύλες γυαλισμένες, εξαρτήσεις, οι στολές οι καλές, όπλα στα γόνατα

διμοιρίτες δόκιμοι τρείς, εγώ, ό φίλος μου ο Αλατζό, και το βύσμα το καλό

διάλλειμα δεκάλεπτο από το άγημα, για τον Πατριάρχη, τον Οικουμενικό

 

Και όταν δεν δουλεύεις εσύ, παίζοντας  Arabian Nights καίω τις στιγμές

δίπλα μου κολλάει η Τούντα, ένα ναζιάρικο απαιτητικό  για χάδια γατί

κορίτσι ολοφάνερα από χωρίο , πρόσωπο ατσούμπαλο, αλλά συμπαθητικό

σπαστά και τα δικά της Ελληνικά, στο πρόσωπο μου θαρρεί αγάπη θα βρει

 

Κορίτσι καλό, δεν θέλω να το πληγώσω, πώς να της πω, πως εσένα αγαπώ

η μικρή μου αδερφή, της λέω, ότι μου είναι αυτή, από χώρα κεντροευρωπαϊκή

 αλλά η Τούντα ξέρει, την Μπέτυ θέλεις εσύ, μου θυμίζει της λέω, μια αγάπη μακρινή 

πρέπει να την είχες αγαπήσει  πολύ, βλέπω πως την κοιτάς, με τόση έντονη επιμονή

 

Τα δοκίμια κάθονται στους καναπέδες της καφετέριας αναπαυτικά

αρβύλες γυαλισμένες, εξαρτήσεις, οι στολές οι καλές, όπλα στα γόνατα

διμοιρίτες δόκιμοι τρείς, εγώ, ό φίλος μου ο Αλατζό, και το βύσμα το καλό

διάλλειμα δεκάλεπτο από το άγημα, για τον Πατριάρχη, τον Οικουμενικό

 

Απέναντι  η Μπέτυ και η Τούντα με κοιτούν, αμήχανα και οι δυο μου χαμογελούν

με πλησιάζει η Τούντα, είσαι τόσο όμορφος, με την στολή, σου πάει πάρα πολύ

της  χαϊδεύω  απαλά το κεφάλι, η μικρή μου, η ερωτοχτυπημένη  μου, αδερφή

δεν τολμώ να της πω, σε δεκαπέντε μέρες φεύγω, για μακρινό φυλάκιο, ακριτικό

 

Με κοιτάς και εσύ, μου χαμογελάς, τα δοντάκια τα στραβά, ξέρεις ότι είναι πλέον αργά

είσαι σε άλλα από της Τούντας τα κυβικά, ένα καλό παιδί θα βρει, θα ζήσει μια απλή ζωή  

εσύ είτε θα καλοπαντρευτείς, είτε στο κλαρί θα βγεις, δεν υπάρχει για σένα άλλη επιλογή

δεν θα σε ξαναδώ, δεν θα με ξαναδείς, η Τσέχα η Μπέτυ μου, με τα δοντάκια τα στραβά

* Ατάσα Οκοριόκου και Σαλούτα Σεκούντος είναι κοκτέιλ που δημιούργησα εγώ, και πίνονται (γιατί έχω δημιουργήσει (μεθυσμένος! Χα χα χα) και ένα σωρό κοκτέιλ που δεν πίνονται! Χα χα χα). Μάλιστα είναι πολύ γευστικά! 

 Η συνταγή από το Ατάσα Οκοριόκου είναι στην ανάρτηση του blog  Mή μου τοὺς κύκλους τάραττε. Και μην πιστεύετε τις κακές τις γλώσσες ότι το "Ατάσα Οκοριόκου" είναι μερικώς αναγραμματισμός του "Νατάσα Κουκουρούκου"! Αυτά τα λένε οι εχθροί μας! Χα χα χα. 

 Η συνταγή από το Σαλούτα Σεκούντος έχει όμως χαθεί για πάντα! Τι να κάνουμε?!?! Εάν βγάζεις συνταγές κοκτέιλ μετά από 1 μπουκάλι Τζάκ Ντάνιελς λογικό είναι να μην τις θυμάσαι όταν συνέρχεσαι! Απλώς θυμάμαι ότι ήταν εκπληκτικά γευστικό σαν κοκτέιλ! Και μάλλον είχε ως βάση την Τεκίλα! Μόνο αυτά θυμάμαι από αυτό! Ααααα ναι! Και ότι η Μπέτυ δεν ήταν Nerd της Επιστημονικής Φαντασίας όπως εγώ, γιατί θα αντιλαμβανόταν ότι το Σαλούτα Σεκούντος πήρε το όνομα του από το Dune! Χα χα χα. 

Adios Amigos Locos

Λάζαρος Μότσανος

Σοχός 5/5/2026