Η μελισσοκομία ως επιβίωση

Σόρρυ για τα ορθογραφικά όταν έχω ρέντα απλώς γράφω χα χα χα

Bear's Nest

Never Never Land 9/9/2014

ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Πέρασαν ήδη δέκα χρόνια!

Ποιος θα το πίστευε ότι θα περνούσαν τόσο γρήγορα, ποιος θα το πίστευε ότι θα ήταν τόσο γεμάτα από γεγονότα!

Δέκα χρόνια από την σφαγή της 11 Σεπτεμβρίου 2001 σε δίδυμους πύργους σε Νέα Υόρκη, πεντάγωνο σε Ουάσινγκτον και στα χωράφια της Πενσιλβανίας.

Τέσσερα αεροπλάνα, 19 αεροπειρατές, 2973 επιβαίνοντες και εργαζόμενοι νεκροί, 24 ακόμα αγνοούμενοι έως σήμερα, ένα διπλό οικοδόμημα καθώς και μια διοικητική βάση, σύμβολα χτυπημένα, θύματα αυτών των επιθέσεων.

Ταυτόχρονα χτυπημένα και η ανασφάλεια ενός λαού, και η ασφάλεια δυο ακόμα.

Άμεση συνέπεια και η εξανέμιση της ελπίδας για σύντομη λύση στις μοίρες δυο λαών καθώς και της οικονομικής ανάπτυξης ενός πλανήτη.

Όχι άσχημα για έναν γενειοφόρο καλοθρεμμένο φανατικό από τις έρημους της Αραβίας.

Επίσης εξανεμίσθηκαν και οι θεωρίες περί του «Τέλους της Ιστορίας» και της επικράτησης του δυτικού συστήματος άξιων.

Αρκετά άσχημα για ένα Αμερικάνο καθηγητή πανεπιστήμιου (αγαπητέ κ. Φράνσις Φουκουγιάμα πομπώδες και αλαζονικές τέτοιες δηλώσεις θα πρέπει να μένουν για πάντα στην ιστορία για να αναδεικνύουν ότι τίποτα περισσότερο δεν εξάπτει την πραγματικότητα από το να διαψεύδει όσους έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους).

Επίσης επιβεβαίωσε θεαματικά μια αυτοεκπληρωμένη προφητεία σχετικά με την «σύγκρουση των πολιτισμών».

Ύποπτα  καλά για ένα άλλο Αμερικάνο καθηγητή πανεπιστήμιου (μερικές φορές αναρωτιέμαι για την σχέση αιτίου-αιτιατού σχετικά με την πρόβλεψη σας κ.Σάμιουελ Χάντιγκτον, υπερβολικά ύποπτη η ευκολία με την οποία έγινε δεκτή  η θεωρία σας από τις κυρίαρχες τάξεις και τους διαμορφωτές τάσεων των δυτικών κοινωνιών).

Επιθέσεις που είχαν πρώτη επίπτωση την αύξηση σε βαθμό παράνοιας της ανασφάλειας και του φόβου στην μοναδική υπερδύναμη (μέχρι στιγμής, αλλά όχι για πολύ ακόμα) του πλανήτη. Ανασφάλεια και φόβος που εκμεταλλευόμενα κατάλληλα εκδηλώθηκε σχεδόν άμεσα ως ωμή επιθετικότητα, έξαρση εθνικισμού και πολεμικό μένος από την πλευρά της αμερικανικής κοινωνίας (ή τουλάχιστο στα μεγαλύτερα κομμάτια της).

Έτσι μια κοινωνία προσανατολισμένη σε μια αυτόματη σχεδόν εσωστρέφεια (με ελάχιστες εξαιρέσεις τους 2 παγκόσμιους πολέμους καθώς και μερικές περιφερειακές και τοπικές συγκρούσεις) και με μια έμφυτη απέχθεια για υλικές απώλειες σε πολεμικές αναμετρήσεις να πωρωθεί και σφυρηλατηθεί με τέτοιο πείσμα ώστε να αδιαφορεί πλήρως για όποιες απώλειες μπορούν να προκύψουν από πολεμικές «περιπέτειες», και να δείχνει αποφασισμένη να στέλνει στρατεύματα σε οποιοδήποτε απίθανη γωνία του πλανήτη (γιατί όσο και αν το αντιπολεμικό κίνημα έχει ξαναζωντανεύσει, δεν είναι ακόμα ικανό να επηρεάσει σε βαθμό μετρήσιμο την Αμερικανική εξωτερική πολιτική).

Δεύτερη άμεση επίπτωση είναι ο πόλεμος στον Αφγανιστάν με τις τεράστιες απώλειες στον άμαχο πληθυσμό, καθώς και μεγάλες απώλειες και για τις δυο αντιμαχόμενες πλευρές (από την μια πλευρά οι Αμερικάνοι και οι σύμμαχοι Αφγανοί ή μη και από την άλλη οι Ταλεμπάν και οι δικοί τους σύμμαχοι). Ένας πόλεμος (που κατά πάσα πιθανότητα θα μεταβληθεί και σε εμφύλιο όταν αποχωρίσουν οι Αμερικάνοι) που έχει κατακερματίσει τον κοινωνικό –οικονομικό ιστό της ήδη διαλυμένης κοινωνίας του Αφγανιστάν, σκοτώσει, τραυματίσει, βασανίσει ένα μέρος του πληθυσμού του και οδηγήσει ένα άλλο σημαντικό ποσοστό του  στην προσφυγιά, και καταδικάσει το Αφγανιστάν στην φτώχεια, την δυστυχία, και τον αλληλοσπαραγμό τουλάχιστο μέχρι τα μέσα του 21ου αιώνα.

Έμμεση συνέπεια είναι και ο εμφύλιος που έχει ξεσπάσει στο Πακιστάν ανάμεσα στις κυβερνητικές δυνάμεις (που υποστηρίζονται από τους Αμερικάνους) ενάντια στους εγχώριους Ταλεμπάν (που υποστηρίζονται από τις κυβερνητικές δυνάμεις!!!!!). Έτσι παρόλο που ο αρχιτέκτονας των επιθέσεων έχει πεθάνει στο Πακιστάν, η πιθανότητα να καταρρεύσει η κυβέρνηση του Πακιστάν (του κατόχου πυρηνικών όπλων Πακιστάν να μην ξεχνάμε) και να αναληφθεί η εξουσία από ριζοσπαστικούς ισλαμιστές είναι ακόμα πολύ μεγάλη.

Τρίτη άμεση συνέπεια είναι ο πόλεμος στο Ιράκ. Ένας πόλεμος που δεν έχει καμία λογική σύνδεση με τις επιθέσεις της 11 Σεπτεμβρίου αλλά αποτελούσε μέρος της κρυφής ατζέντας της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, καθώς και των γεοικονομικών συμφερόντων της άρχουσας τάξης (λέγε με πολυεθνική) της Αμερικής.

Πόλεμος καθαρά υποκινούμενος από την απληστία της Αμερικής για να υφαρπάξει τα πετρέλαια του Ιράκ (που δεδομένου ότι έχει εφαρμοσθεί ερμπάγκο στο πετρέλαιο του για πολλά χρόνια τα αποθέματα του βρισκόταν στα ύψη) καθώς και για να εμποδίσει τους αντίπαλους της (Κίνα, Γερμανία, Γαλλία) στην ενεργειακή και όχι μόνο αρένα.

Πόλεμος που εκτός από ότι οδήγησε πάλι σε τεράστιες απώλειες και δυστυχία σε όλους που μπλέχτηκαν σε αυτό (και κυρίως για ακόμα μια φορά στον άμαχο πληθυσμό) οδηγεί την σχετικά φιλελεύθερη (για αραβική πάντα κοινωνία) του Ιράκ σε μια γοργή ριζοστικοποίηση και υιοθέτηση των φανατικότερων δογμάτων των φονταμενταλιστών ισλαμιστών, με ότι δραματικές επιπτώσεις μπορεί να έχει αυτό στο μέλλον. 

Έμμεση συνέπεια είναι και η De Facto ουσιαστική (και όχι ακόμα τυπική) ανεξαρτητοποίηση του βορείου Ιράκ – Κουρδιστάν και την άμεση ενεργοποίηση της τούρκικης εξωτερικής πολιτικής και στρατιωτικής επέμβασης της Τουρκίας (που πλέων περνά στην νεοθωμανική της περίοδο με αυξημένες οικονομικές καθώς και στρατιωτικές δυνατότητες) για την αποτροπή αυτού του γεγονότος (ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν ένας κοινώς εφιάλτης για Τουρκία, Συρία. Ιράν). Πιθανή εξέλιξη και η πλήρης στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας για την αποτροπή πλήρης ανεξαρτητοποίησης του ιρακινού Κουρδιστάν με κερασάκι πάντα τα πετρέλαια της Μοσούλης.

Τέταρτη άμεση συνέπεια ήταν και η άμεση διακοπή της ειρηνευτικής διαδικασίας στο παλαιστινιακό (που ναι μεν καρκινοβατούσε αλλά μετά από αυτό ήταν σαν να δέχτηκε πλήγμα από αντιαρματικό βλήμα) την συνέχιση της κατοχής των παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ, την διχοτόμηση της παλαιστινιακής ηγεσίας και της νομής της εξουσίας από την Χαμάς και την Φατάχ. Έμμεσες συνέπειες μπορούμε να θεωρήσουμε τους βομβαρδισμούς των περιοχών της δυτικής όχθης και της Γάζας από το Ισραήλ καθώς και την αποτυχημένη επέμβαση του Ισραήλ στον Λίβανο (και άλλες απώλειες, και άλλη δυστυχία και πόνος, και άλλες ευκαιρίες για αύξηση του μίσους και της μισαλλοδοξίας ανάμεσα σε έθνη και λαούς).

Όχι άσχημα για ένα πρώην αλκοολικό, πρώην επιχειρηματία, και γιο πρώην πρόεδρου, καθώς και πρώην πρόεδρο της Αμερικής και για πάντα καουμπόι.

Επίσης μέσα στις έμμεσες συνέπειες είναι και η υπονόμευση που έγινε στην παγκόσμια οικονομία λόγου της πρωτοφανής αύξησης της τιμής  του πετρελαίου (με την βοήθεια των πανίσχυρων πλέων χρηματιστηριακών κερδοσκόπων). Μια αύξηση που είχε αποτέλεσμα την εκτίναξη του κόστους της ενέργειας που οδήγησε σε μια ενεργειακή και οικονομική κρίση παρεμφερή με αυτή του 1977-1978. Ενεργειακή κρίση που δεν οδήγησε από μόνη της στην οικονομική κρίση του 2008 αλλά συνέβαλε στα μέγιστα στην εκδήλωση της.

Βλέπετε η ενεργειακή κρίση είχε ως αποτέλεσμα το σπάσιμο των οικονομικών φουσκών που ελλόχευαν μέσα στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα (πχ οι φούσκες στο τραπεζικό-χρηματιστηριακό σύστημα, οι φούσκες στα δημοσιονομικά μεγέθη των αναπτυγμένων κρατών, η φούσκα κατοικίας στην αμερικανική αγορά, ακόμα και η φούσκα του πολυδάπανου ελληνικού κράτους). Αποτέλεσε δηλαδή η ενεργειακή κρίση το βότσαλο μέσα στην μπανιέρα που οδήγησε στο διαδοχικό και αλληλοεξαρτώμενο σκάσιμο των φουσκών της καπιταλιστικής μπανιέρας (η δημιουργία των φουσκών είναι εγγενής του καπιταλιστικού συστήματος και αποτελούν την κινητήρια δύναμη της ανάπτυξης , της ύφεσης, και κυρίως των κρίσεων του. Παράξενο, ενώ η δημιουργία πυραμίδων κατά την οποία ένα ανατροφοδοτούμενο εγχείρημα γιγαντώνεται δίνοντας κέρδη στους αρχικούς εμπνευστές του και απώλειες στους τελευταίους συμμετέχοντες θεωρείται παράνομο, ωστόσο όταν γίνεται μέσα στα πλαίσια του χρηματιστηριοπιστωτικού συστήματος θεωρείται νόμιμο, σαν λίγο ύποπτη αντίφαση δεν σας ακούγεται?).

Όποτε δεν μπορούμε να πούμε, αρκετά άσχημη επίδοση για τα διάφορα κοράκια που λυμαίνονται την πραγματική οικονομία καθώς και για τους πρόθυμους διαφημιστές τους που προπαγάνδιζαν τις «ελεύθερες αγορές» και την «παγκοσμιοποίηση».

Έχουμε και λέμε ότι ο πόλεμος, η δυστυχία, η μιζέρια, ο πόνος, τα βάσανα, η απώλεια, ο φόβος, η ανασφάλεια, ο ρατσισμός, και η μισαλλοδοξία είναι οι άμεσες συνέπειες αυτής της αποφράδας ημέρας.

Γενική και εξαιρετικά απλοποιημένη αυτή η θεώρηση, ωστόσο έχει και προσωπική οπτική αυτή η μέρα, βλέπετε ήμουν και εγώ θεατής αυτών των γεγονότων, σφράγισαν και την δική μου την σκέψη για πάντα.

Ακόμα την θυμάμαι αυτή την μέρα. Είχα έρθει από την δουλεία και η τηλεόραση έδειχνε την πρώτη πτώση του αεροπλάνου στους δίδυμους πύργους. Είχα σοκαριστεί, δεν περνούσε από το μυαλό μου ότι μπορεί να είχε γίνει κάτι τέτοιο εσκεμμένα, το πίστευα ειλικρινά αυτό.

Ναι για μερικά λεπτά το πίστευα αυτό.

Μετά έπεσε και το δεύτερο αεροπλάνο.

Τότε ένιωσα το τι είχε συμβεί, και το παράξενο ήταν ότι ένιωσα και τι ακριβώς θα επακολουθούσε. Το ένιωσα, δεν το κατάλαβα, το διαισθάνθηκα, αλλά δεν το κατανόησα, δεν είχα την απαραίτητη διανοητική ικανότητα να αναλύσω τις άμεσες και έμμεσες συνέπειες αυτού του γεγονότος, απλώς ήμουν σίγουρος ότι δεν πρόκειται να είχε θετική επίπτωση ο απολογισμός των γεγονότων που θα ακολουθούσαν εκείνη την ημέρα.

Και δεν είχε.

Ο κόσμος έγινε χειρότερος, κατά πολύ μάλιστα, αμφιβάλω αν κανένας 19 μήνες πιο νωρίς καθώς έμπαινε η νέα χιλιετία θα μπορούσε να σκεφτεί ότι θα μπορούσε να εξελιχθεί τόσο άσχημα. Μια νέα εποχή, μια εποχή που η δυστοπία είναι πολύ πιο πιθανό να πραγματοποιηθεί παρά να αποτραπεί.

Μια εποχή που ελπίδα αρχίζει σιγά σιγά να τελεύει, οι αμφιβολίες για αξίες όπως η δημοκρατία, η ελευθερία, η ισονομία να θεριεύουν, και η ανοχή και σεβασμός για το κάθε διαφορετικό να στερεύουν γοργά.

Μια εποχή όπου η μέτρηση γίνεται με χαμένες γενιές (μια τουλάχιστο παγκοσμίως, και πολλές για τα κράτη που γνώρισαν τις άμεσες επιπτώσεις της 11 Σεπτεμβρίου).

Πλέoν έχοντας το πλεονέκτημα της εκ του ασφαλούς γνώσης μπορώ να κάνω την αξιολόγηση των σχέσεων που επέφερε αυτό το γεγονός, που ενώ  κατάλαβα την γενική τροπή που θα λάμβαναν  ποτέ δεν μπόρεσα να αντιληφθώ  όλες της πτυχές του έγκαιρος.

Όπως δεν μπορώ να αντιληφθώ ακόμα που θα οδηγηθούμε στο μέλλον έχοντας ως αρχικές συνθήκες τις σημερινές συνθήκες και τις δυναμικές που έχουν αναπτυχθεί στο άμεσο παρελθόν μας.

Όσο τυφλός ήμουν πριν από δέκα χρόνια τόσο τυφλός νιώθω στο τι θα συμβεί και στο μέλλον.

Τυφλός ακόμα και για το εγγύς μέλλον.

Ακόμα και για….

Δέκα χρόνια μετά.

Μότσανος Λάζαρος

Σοχός 11 Σεπτεμβρίου 2011

Υστερόγραφο

ΔΕΚΑΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Αυτή η ανάρτηση είχε γραφτεί πριν ακριβώς από 3 χρόνια στην συμπλήρωση μιας δεκαετίας από τα γεγονότα στην Νέα Υόρκη και θα αποτελέσει ένα αρχείο περιγραφής των επιπτώσεων της ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

Πλέον είμαι πεπεισμένος ότι τα γεγονότα της 11ης Σεπτέμβρη του 2001 είναι αντίστοιχης ιστορικής σημασίας με την πτώση του τείχους του Βερολίνου, αλλά ενώ το δεύτερο σηματοδοτούσε το τέλος μιας εποχής το πρώτο σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας. 

Μια εποχή δυστροπίας που κάλλιστα μπορεί να μας οδηγήσει σε ένα νέο μεσαίωνα και σε θρησκευτικούς πολέμους ξανά.  

Η κατάσταση χειροτερεύει με επιταχυνόμενο ρυθμό και οι ιστορικές τάσεις που αρχίζουν να διαφαίνονται οδηγούν σε δυσοίωνες προβλέψεις.

Στην τελευταία τριετία είδαμε το ξέσπασμα της αραβικής άνοιξης και το τέλος της χωρίς ουσιαστικές αλλαγές για τους λαούς που βγήκαν στους δρόμους απαιτώντας πραγματικές αλλαγές στις ζωές τους.

Σε μια σειρά κρατών λαϊκές επαναστάσεις δείξανε ότι μπορεί οι λαοί τους να πάρουν την μοίρα τους στα χέρια τους (Αίγυπτος, Τυνησία, Υεμένη, Μαρόκο, κ.α) αλλά τα αποτελέσματα αυτών τον επαναστάσεων δεν ήταν ανάλογα των προσδοκιών.

Μερικές επιφανειακές μεταρρυθμίσεις απλώς σε μερικά από τα αραβικά κράτη και μόνο. 

Αντίθετα ορισμένα από τα αραβικά κράτη οδηγήθηκαν σε εμφύλιους πολέμους (Λιβύη, Συρία, Ιράκ,) και κάποια άλλα περιμένουν την σειρά τους για να ξεσπάσουν εκτεταμένοι εμφύλιοι πόλεμοι (Αφγανιστάν) σε κλίμακα πολύ μεγαλύτερη από αυτή που έχουν τώρα (μόλις φύγουν οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ από το Αφγανιστάν πιθανότατα θα σταματήσει να ανατέλλει ο Ήλιος για τους κατοίκους αυτής της χώρας για πολλά πολλά χρόνια, καλά τα κατάφεραν οι Δυτικοί και εδώ!).

Επίσης παρατηρείται μια τρομερή ανάπτυξη του φονταμενταλιστικού Ισλάμ (εξαιτίας και της μεγάλης επέμβασης των δυτικών δυνάμεων στον χώρο της μέσης ανατολής και των πολέμων που προκαλέσανε ή εν μπλεχτήκανε σε αυτούς ιδίως μετά την 11η Σεπτέμβρη ) κυρίως με την επέλαση του ISIS (ISIL) στην Συρία και στο Ιράκ που έχει εκτοπίσει την Αλ Καίντα από πρωταγωνιστή των εξελίξεων και όλα τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν επάνω του.

Αλλά όχι μόνο το ISIS αλλά και αντίστοιχα ισλαμικά σχήματα που κάνουν τρομερές ακρότητες όπως το Μπόκα Χαράμ στην Νιγηρία, οι πολέμαρχοι στην Σομαλία και στο Μαλί, ισλαμιστές αντάρτες στην Υεμένη ( σχεδόν όλη η μέση Ανατολή καθώς και η βόρεια Αφρική έχουν δείξει ότι είναι δεκτικές στην φονταμενταλιστική παραλλαγή  του Ισλάμ δυστυχώς!) , καθώς και σε πολλές ακόμα αραβικές χώρες (οι αδερφοί μουσουλμάνοι δεν νομίζω ότι θα έπρεπε να μπούνε στην ίδια κατηγορία που βιαστικά τους εντάξανε οι δυτικοί, ακόμα και το κριτήριο της δημοκρατικής ανάδειξης τους από την μεγάλη πλειοψηφία του λαού της Αιγύπτου θα έπρεπε να είναι κάτι που θα τους διαφοροποιούσε από όλους τους άλλους εξτρεμιστές).

Το παλαιστινιακό φυσικά και δεν έχει προχωρήσει καθόλου και μάλιστα είναι νωπή ακόμα η τελευταία (ανάμεσα σε πολλές) επέμβαση του Ισραήλ στην Γάζα που προκάλεσε χιλιάδες νεκρούς και προφανέστατα δεν αποδυνάμωσε καθόλου την Χαμάς στα μάτια του Παλαιστινιακού λαού (και πως θα μπορούσε άλλωστε? Πραγματικά κάποιοι μέσα στο Ισραήλ δεν σκέφτονται καθόλου!).

Η Λιβύη είναι στα πρόθυρα ενός γενικευμένου εμφυλίου πολέμου (αν δεν τα έχει ήδη ξεπεράσει! Η πληροφόρηση για εκεί είναι σχεδόν ανύπαρκτη!) παρόμοιου με τον εμφύλιο που έριξε τον Καντάφι.

Η Συρία αποτελεί πλέον ένα κατεστραμμένο κράτος μετά από 2 χρόνια εμφύλιου και το Ιράκ δεν αποτελεί πλέον κράτος μετά την προέλαση της ISIS χωρίς σχεδόν καμία αντίσταση μέχρι τα περίχωρα της Βαγδάτης. Αντίθετα κατά πάσα πιθανότητα στους επόμενους μήνες θα δούμε την ανεξαρτητοποίηση του Ιρακινού Κουρδιστάν με ότι γεωπολιτικές συνέπειες θα έχει αυτό στην γύρω περιοχή (οι μεγαλύτεροι κουρδικοί πληθυσμοί δεν ζούνε στα όρια του Ιρακινού Κουρδιστάν μην το ξεχνάτε αυτό).

Επίσης διαφαίνεται η αρχή μιας συμμαχίας ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν σχετικά με την αντιμετώπιση του ISIS (και όχι μόνο, πολύ πιθανό να έχουμε και μια συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν η οποία μπορεί να βγάλει το Ιράν από το εμπάργκο που ισχύει για δεκαετίες, και να του δώσει την δυνατότητα να πουλάει ελεύθερα πετρέλαιο στην αγορά, ίσως αυτό να είναι το έναυσμα για να τελειώσει και η ενεργειακή κρίση και να βοηθήσει να τελειώσει ταυτόχρονα και η οικονομική κρίση, ίσως και όχι).

Το ότι θα αρχίσουν βομβαρδισμοί στην περιοχή της Συρίας και του Ιράκ από του Δυτικούς είναι τελείως βέβαιο, όπως βέβαιο είναι η εκμηδένιση του ISIS σε στρατιωτικό επίπεδο, αν νομίζουν οι χίπστερς τζιχαντιστές (λόγου των γενιών και του ξυρισμένου κεφαλιού μοιάζουν με χίπστερς! Καλά είναι να τους πούνε ότι φρικαλεότητες και να κάνουν με τέτοια εμφάνιση μόνο φόβο δεν θα προκαλέσουν στους δυτικούς, αν ξύριζαν το μούσι και δείχνανε σαν νεοναζί θα είχαν καλύτερα αποτελέσματα χα χα χα) ότι δεν θα τους ισοπεδώσει η Νατοϊκή αεροπορία είναι τελείως γελασμένοι.!

Το πρόβλημα είναι το "Μετά τι"? 

Προφανέστατα οι συνθήκες είναι τέτοιες που βοηθούν στην ριζοστικοποίηση ευρύτατων πληθυσμών στα αραβικά κράτη και οι στρατιωτικές νίκες των δυτικών δεν είναι σίγουρο ότι βοηθούν στην αντιμετώπιση αυτής της τάσης μακροπρόθεσμα (πολύ πιθανό να την τροφοδοτούν μάλιστα!).

Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα συνεχίσουν να αιμορραγούν οι δύσμοιροι λαοί της μέσης ανατολής (και της βόρειας Αφρικής)!

Φονταμενταλισμός φυσικά όχι μόνο στους Άραβες αλλά και στους Δυτικούς, πλέον και η δύση βαδίζει σε ένα μεσαίωνα θρησκευτικού φανατισμού και μισαλλοδοξίας, πιθανών λόγου της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης αλλά σίγουρα και λόγου των γεγονότων της 11ης  Σεπτέμβρη.  

Αυτή η αύξηση των ακραίων στοιχείων και σε ανατολή και δύση μπορεί να αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα για την διαμόρφωση του μέλλοντος ιδίως αν η οικονομική κρίση δεν τελειώσει σύντομα (σύντομα? Χθες θα έπρεπε να είχε τελειώσει!). 

Το μέλλον διαφαίνεται σκοτεινό, φοβάμαι τι θα γράφω στα επόμενα χρόνια ως υστερόγραφο σε αυτή την ανάρτηση! 

Πιθανότατα να χειροτερεύσουν πολύ τα πράγματα προτού καλυτερεύσουν. 

Σε λάθος εποχή γεννηθήκαμε!



Μότσανος Λάζαρος

Σοχός 11 Σεπτεμβρίου 2014 

83 να είναι οι ώρες σας

Και για ακόμα μια φορά ανεβαίνεις στο 83 για να ξεκινήσεις από τον Λαγκαδά για να  φτάσεις στην αγαπημένη σου Θεσσαλονίκη, ένα αναγκαίο κακό, αλλά με δυσανάλογο κόστος σύμφωνα με την γνώμη σου. Ποτέ δεν μπορούσες να ανεχθείς τον πολύ τον κόσμο, αγρίμι πράγμα που να να χωρέσει μέσα στο στριμοξίδι που απαιτούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς? Νιώθεις μέσα τους σαν λύκος σε κλουβί, πας πάνω κάτω σαν τρελός και περιμένεις πότε θα βάλει κανένα παιδάκι το χεράκι του μέσα στο κλουβί σου για να το κάνεις παιδάκι με ένα χεράκι λιγότερο! 

Σου είναι δύσκολο να ανεχθείς τους άλλους, είναι βρόμικοι, άσχημοι, βλάκες, τραγικοί, παράξενοι πάντα οι ξένοι , σε κάνουν να γρυλίζεις από μέσα σου, "Κρατήσου μακριά μου και ζήσε!" σαν να τους λες όταν είσαι με χαμηλωμένο το κεφάλι και σκοτεινό το βλέμμα. Μερικοί το καταλαβαίνουν αυτό, δυστυχώς είναι μόνο μερικοί. 

Τα πράγματα είναι μόνο χειρότερα όταν νιώθεις μόνος, θες να είναι φόβος, θες φθόνος, μπορεί και η απελπισία να βοηθά να γίνεσαι πιο κακός από ότι συνήθως είσαι, να σε καταλαμβάνει ένας τρομερός δαίμονας χωρίς κανένα ηθικό ενδοιασμό μέσα του, ο εαυτός σου ο κακός αναδύεται τότε, και σου αρέσει!

Κάνεις υπομονή "45 λεπτά είναι θα περάσουν" λες, και  πραγματικά τα πρώτα 23 λεπτά είναι εύκολα , το αστικό ταξιδεύει με μεγάλη ταχύτητα και το κινούμενο τοπίο σε ηρεμεί, σαν να είσαι σε μαγικό λεωφορείο νιώθεις, ένα κουταβάκι που βγάζει την μύτη του έξω από το παράθυρο από όχημα που κινείται και απολαμβάνει ένα ωσμωτικό λαβύρινθο με κλειστά τα μάτια του. 

Αλλά ξέρεις που τελειώνει αυτό. Σε ένα από τα πιο αγαπημένα σου σημεία στην Θεσσαλονίκη, στον ανισόπεδο κόμβο στο ύψος του Μαρμαρίδη είναι το όριο ανάμεσα σε ένα ασαφές ταχύτατα κινούμενο κόσμο και σε ένα αργό γεμάτο πληροφορίες που δεν θέλεις να ξέρεις τέλμα. Πληροφορίες που σε πνίγουν και δεν σε ενδιαφέρουν, που μπορείς να ζήσεις άνετα και χωρίς αυτές, που όμως δεν λένε να μην ρέουν μέσα σου, και δεν σε αφήνουν ήσυχο, άστε με ήσυχο!      

Το αγαπάς αυτό το μέρος, γιατί είναι μέρος που το έχει κατουρήσει και σημαδεύσει για πάντα ένας άλλος λύκος, ένας λύκος που θρηνούσε, μίζερος και μοναχός και αυτός, κατούρησε σε όλο τον τόπο για να δείξει τι ένοιωθε, τι είναι αυτό που του έλειπε, και με μαύρα ούρα σημάδευσε την περιοχή, από την μία πλευρά έγραψε "μου λείπουν τα χείλη σου" από την άλλη "μου λείπει η μυρουδιά σου".

Έτσι είναι οι λύκοι με δύο κατουρήματα τα λένε όλα!   

Σηκώνεις το κεφάλι για να το αντικρίσεις για ακόμα μια φορά μια τελευταία ακτίνα φωτός πριν σε πνίξει του πλήθους η ύπαρξη. Κοιτάς αλλά συννεφιάζεις αμέσως! Κάποιος έχει σβήσει το σημάδι του λύκου με γκρίζα μπογιά! ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ" γράφει από κάτω με τεράστια γκρίζα κεφαλαία γράμματα. Σου έρχεται το αίμα στο κεφάλι, "Ψυχανώμαλοι, γελοίοι, νεκροί μέσα σας άνθρωποι, δεν ξέρετε τι  θα πει ζωή και θέλετε να την στερείσετε και από τους άλλους για αυτό τον λόγο, τον κόσμο πάτε να μικρύνετε για να έρθει στα μέτρα σας", πλέον στο όνομα ενός διεστραμμένου Γιαχβέ ένα από τα αγαπημένα σου μέρη πέθανε.

Νιώθεις τα μάτια σου να λαμπυρίζουν σαν καυτά κάρβουνα, νιώθεις τον λύκο μέσα σου να κινείται ανήσυχα, νευρικά, σε υπερένταση, "Υπέροχα λες! Μακάρι να βρεθεί και κάποιος ακόμα να μου κάνει την ημέρα μου, μακάρι!", οι τρίχες στον σβέρκο σου είναι υψωμένες και από μέσα σου αποπνέει μια μυρουδιά που σημαίνει μπελάδες, δυστυχώς είσαι ο μόνος λύκος μέσα στο αστικό, οπότε και δεν σε καταλαβαίνουν οι άλλοι, πρόβατα σε σφαγή!      

Και φυσικά η ευκαιρία δίνεται σχεδόν αμέσως!

Η χαρχάλο κάθεται από πίσω σου και θεωρεί ότι κάθε σοφία που βγαίνει από τα χείλη της είναι προσφορά μεγάλη προς τον υπόλοιπο κόσμο οπότε πρέπει να την μοιρασθεί με όσους το δυνατό περισσότερους, για αυτό κάθε κουβέντα της σου βομβαρδίζει τα αυτιά με αυξημένα ντεσιμπέλ.

"Έχω στενή λεκάνη σαν την αδερφή μου και είναι δύσκολο να βρω ρούχα.........."

Αντιλαμβάνεσαι την παρουσία της και σηκώνονται τα αυτιά σου. Σκέφτεσαι από μέσα σου "Συνέχισε να μιλάς σε αυτή την ένταση και θα σου φαρδύνω εγώ την λεκάνη!". 

Στάση στην στροφή Καρατάσου, "Διάολε έχουμε πολύ ακόμα". 

"Υπάρχει ένας καλλιτέχνης που κάνει στους τοίχους με λέιζερ ένα..... αχ πως το λένε α Wallpaper και είναι φοβερό σαν να είναι αληθινό με μοιάζει, φοβερός, φοβερός, δεν υπάρχει......!"

"Σιγά μην κάνει και Screen saver ρε μπάζο" ψιλομουρμουρίζεις στην πάπια που δεν λέει να το βουλώσει. 

Στάση Σταυρουπόλ "Πότε φτάσαμε ήδη εδώ?" 

"Και δεν είναι καλά να κάνεις πλαστική στήθους γιατί χαλάς το σώμα σου, γιατί ξέρεις δεν είναι και καλά αυτά τα υλικά που σου βάζουν......." 

"Θεέ μου θα της κάνω διπλή μαστεκτομή και θα τα πετάξω στα γατιά ότι έχει για μεμέ, και θα της βάλω πλαστικά βυζιά για να ψοφήσει από δηλητηρίαση από σιλικόνη" χαμηλόφωνα λες με λέξεις που βγαίνουν ανάμεσα από σφιγμένα δόντια. 

Στάση Ταχυδρομείο "Τελειώνουμε τελειώνουμε!!!!"

"Έχω μια φίλη που έχει κάνει εδώ στο στήθος της ένα Dreamcather, αλλά δεν είναι πολύ ωραίο γιατί έχει χάσει και κιλά και ο λαιμός της δείχνει σαν  λαιμός γαλοπούλας και με το ταττού εκεί δεν δείχνει καλά....."

Νιώθεις την πείνα να  θεριεύει με το άκουσμα της γαλοπούλας, σκέφτεσαι ένα σάντουιτς με γαλοπούλα και ξέρεις ακριβώς από που θα βρεις την πρώτη ύλη για αυτό τον σκοπό.

Στάση Αγία Παρασκευή. "Μπα έχουμε ακόμα υπερβολικά πολύυυυυυυυυ!"

"Και εγώ έχω κάνει πέντε νότες τατοού....βλέπεις εδώ στον λαιμό.... ήταν να κάνω και τις άλλες 2 γιατί ξέρεις υπάρχει μέχρι το σι αλλά έκανα τις πρώτες και είπα να κάνω και τις άλλες δύο μετά και μαζί με το κλειδί που μοιάζει με Φ αλλά έχει και μια γραμμή στην μέση, αλλά μετά είδα ότι είναι ωραία και μόνο τα πέντε και δεν θα με κάνει κακό να μην τα κάνω........."

"Να σου κάνω εγώ τις υπόλοιπες νότες στο λαιμό σου με φαλτσέτα μωρή κότα αν γουστάρεις τόσο!" λες με όλο και αυξανόμενη ένταση στην φωνή σου καθώς ξυπνά ο λυκάνθρωπος από μέσα σου .

Στάση Πλατεία Δημοκρατίας "Κατέβα ρε κάργα, κατέβα εδώ μαρί κάμπια!"

"Αλλά τα καλύτερα τα τατού τα κάνουν στην Ταλάνδη (?!?!?!).....εκεί στην Ταλανδία χτυπάνε τα τατού με κόκκαλο πάνω στο δέρμα..... και είναι πιο φυσικ έτσι........"

"Γαμώ την Ταλάνδη και τους Ταλανδούς! Και τους Μαορί μαζί μαρί φάλαινα αμόρφωτη!" είναι οι κουβέντες που ξεστομίζεις σε ένταση σεβαστή πλέον.

Νιώθεις το αίμα σου να κυλά ταχύτατα, τα νεύρα σου τεντωμένα, πόνος στο κεφάλι, θέλεις να την αρπάξεις από τα μαλλιά, να της τραβήξεις το κεφάλι προς τα πίσω, και να τραβήξεις το kukri από πίσω από την μέση σου και με μια απότομη μονοκόμματη κίνηση να της σκίσεις τον λαιμό της, και καθώς ένας πίδακας από αίμα αναβλύζει από τον λαιμό της εσύ να σταθείς με τα πόδια σου πάνω στα καθίσματα να ουρλιάζεις σαν λύκος μέσα στα αίματα με το μαχαίρι στο δεξί σου χέρι καθώς όλοι μέσα στο αστικό σε χειροκροτούν όρθιοι, κανένα όριο πουθενά!!!

Επόμενη στάση Κολόμβου, και ναι κατεβαίνει τρομαγμένη καθώς  μπόρεσε και έπιασε επιτέλους τις σκέψεις σου με κάποιο τρόπο καθώς εσύ την αγριοκοιτάζεις όσο παρακολουθεις την αποβίβαση της από το αστικό "Ποτέ δεν θα μπορέσεις να μάθεις πόσο κοντά έφτασες στην λήθη ηλίθια!" σκέφτεσαι.

 

Σφυροκόπημα στις φλέβες σου από το αίμα που προσπαθεί να βρει διέξοδο από την πίεση που δημιουργεί η καρδιά σου, την καρωτίδα σου την νιώθεις να έχει μουδιάσει, μέσα σου νιώθεις σαν ένα κυνήγι να μην πήγε καλά και να πρόλαβε το θήραμα να το σκάσει.

Προσπαθείς να ηρεμήσεις "Είμαι υπερβολικά ακοινώνητος για να βλέπω Ταραντίνο" λες στον εαυτό σου αλλά αυτό που δε τολμάς να ξεστομίσεις είναι το "Είμαι τελείως επικίνδυνος!", το ξέρεις, δεν το παραδέχεσαι όμως. 

Επόμενη στάση Αριστοτέλους

Προσπαθείς να κάνεις διάσπαση προσοχής για να ηρεμήσεις, κοιτάς έξω και βλέπεις κοντά σορτσάκια παντού, χιλιάδες πόδια μέσα σε κοντά σορτσάκια, "Φέτος είναι το καλοκαίρι του κοντού παντελονιού" σκέφτεσαι και βλέπεις όλη αυτή την μαζική απόδραση από τα Γκούλαγκ του Πουτανιστάν .

Σιγά σιγά ηρεμείς, έχεις σταματήσει πλέον να τρέμεις, ο πόνος υποχωρεί, ο Μογγόλος και ο λύκος του αρχίζουν να αποσύρονται μέσα στα σκοτάδια που παραμονεύουν συνήθως κρυμμένοι.

Επόμενη Στάση Καμάρα.  

Σηκώνεσαι σε ένα άδειο αστικό πλέον, για να κατέβεις στην στάση σου, ανοίγουν οι πόρτες και αντικρίζεις ένα ζευγάρι μάτια να σε διαπερνούν, ευτυχώς είναι εδώ! Και σε περιμένει.

Σε πιάνει το παράπονο "μου λείπουνε τα χείλη σου!" της λες "μου λείπει η μυρουδιά σου!", εκείνη σε ακούει, και απλώς γελά.

Είμαι εκεί που μου ζητάει η καρδιά μου.

Όλα θα πάνε καλά.


Μότσανος Λάζαρος

Σοχός 9/09/2014


Υστερόγραφο

Οποιοδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι καθαρά τυχαία και συμπτωματική καθώς το κάθε τι στο παραπάνω κείμενο είναι προϊόν φαντασίας, το παρών δεν είναι αυτοβιογραφικό του συγγραφέα γιατί μιλάει για λύκους και ως γνωστό ο συγγραφέας του είναι πολική αρκούδα και είναι κοινός τόπος σε όλους ότι  τα πολικά αρκούδια είναι ευγενικά και φιλήσυχα πλάσματα, και το ότι καταβροχθίζουν φώκιες για πρωινό είναι ένα ανυπόστατο ψέμα χα χα χα.

Το παρών κείμενο συνοδεύεται και από πολλούς συνδέσμους με μουσική, σας συνιστώ να το ξαναδιαβάσετε έχοντας και την μουσική υπόκρουση τους να το συνοδεύουν.