UA-50457385-1

Τετάρτη 10 Ιανουαρίου 2018

Μελισσοκομία μια άπιστη και αφιλότιμη ερωμένη



 Είμαι πολύ περήφανος για την ποιότητα του blog μου καθώς και των αναρτήσεων του, αλλά ακόμα πιο περήφανος είμαι για την ποιότητα των αναγνωστών του! 

 Και σε κάθε ευκαιρία θα σας τους παρουσιάζω και σε εσάς, για να δείτε ποιο είναι το νέο υλικό στον μελισσοκομικό χώρο που μπορεί να κάνει την διαφορά, και να ανεβάσει το επίπεδο του σε υψηλά επίπεδα. Εγώ και πολλοί ακόμα είμαστε το παρόν του μελισσοκομικού χώρου, αλλά αυτοί είναι το μέλλον του. Πιστεύω σε αυτούς θα καταφέρουν όσα αποτύχαμε (ή θα αποτύχουμε) να καταφέρουμε εμείς. 

 Ανυπομονώ να βιώσω την στιγμή που θα τους δώσουμε την σκυτάλη και να αναλάβουν αυτοί να οδηγήσουν τον κλάδο σε νεα επίπεδα, είμαι σίγουρος ότι με τέτοια μυαλά και πάθος ότι θα τον αφήσουμε τον κλάδο στα καλύτερα των χεριών. 

 Πολλά είπα, ας γνωρίσουμε και το φωτεινό μέλλον που θα παραμερίσει το μίζερο παρόν. 

Καλή χρόνια κ. Λάζαρε! Να στε πάντα γερός και δυνατός. Μόλις διάβασα ένα άρθρο σας που μου δώσε ο πατέρας μου*, παλιό. Έχω λοιπόν μια ερώτηση-παρατήρηση την οποία θέλω να μοιραστώ μαζί σας. Ενώ κατανοώ την δυσκολία της ενασχόλησης με τα μελίσσια σε σωματικό και πνευματικό επίπεδο, απογοητεύομαι και συνάμα χαμογελώ. Είναι σα να λέμε, αυτός είναι ή τρελός ή πολύ έξυπνος. Για την ακρίβεια δεν είμαι τίποτα από τα δυο, σίγουρα όχι το δεύτερο. Είναι φυσιολογικό αυτό που μου συμβαίνει ή να ανησυχώ; Το άρθρο σας είναι το εξής: Τι είναι αυτό που δεν μπορώ να σου μάθω.** Νιώθω ότι μπορώ να σας εμπιστευτώ και να ζητήσω τη συμβουλή σας, γι αυτό το λογω σας ενοχλώ.

* Αυτό "το μου το έδωσε ο πατέρας μου να το διαβάσω" με έκανε να νιώθω ότι είμαι στο μελισσοκομικό κουρμπέτι τουλάχιστο έναν αιώνα! Χα χα χα.

** Υπάρχουν κάποιες αναρτήσεις που βγήκαν μέσα από την ψυχή μου, τις έγραψα με πόνο και με φόβο, μου είναι τρομερά δύσκολο να τις ξαναδιαβάζω γιατί εξακολουθούν να με πληγώνουν όσο και την στιγμή που τις έγραφα. Είναι ένα άβατο που δεν το πλησιάζει η Αρκούδα, νομίζω οι πιστότεροι από τους αναγνώστες μου μπορούν να υποψιαστούν ποιες μπορεί να είναι αυτές. Για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί η συγκεκριμένη ανάρτηση ναι είναι μια από αυτές που δεν τολμώ ακόμα να τις διαβάσω! Υπάρχει εκεί για να μου θυμίζει τις σκοτεινότερες των εποχών μου, τις απελπιστικότερες των στιγμών μου. 

Bear's Nest: Ναι, είναι απολύτως φυσιολογικό κάτι να σε φοβίζει και ταυτόχρονα να σε εξιτάρει και να νοιώθεις σαν να σε καλεί! Είναι μέσα στην ανθρώπινη φύση και αυτό.

 Ναι, η μελισσοκομία είναι μια υπέροχη ενασχόληση αλλά είναι μεγάλο το ρίσκο να βασίσεις όλη σου την ύπαρξη μόνο σε αυτή. Είναι μια άπιστη και αφιλότιμη ερωμένη έτσι και της δοθείς ολοκληρωτικά. Θέλει προσοχή, εγρήγορση, υπομονή, και κυρίως δεν θέλει άλματα πίστης και υπερβολικές προσδοκίες. 

 Δύσκολος δρόμος, ατραπός, γεμάτος με γκρεμνούς αριστερά και δεξιά. Θα υποφέρεις πολύ πριν ευτυχίσεις με αυτόν τον δρόμο εάν τον διαλέξεις, και θα ξαναυποφέρεις αμέσως μετά από ένα εφήμερο διάστημα ευτυχίας.

 Αλλά θα συνεχίσεις ελπίζοντας να ξαναζήσεις την ευτυχία που τόσο απροειδοποίητα σου έφυγε μέσα από τα χέρια σου. Κάθε χρονιά θα μηδενίζεις το κοντέρ γιατί θα έχεις μια δουλειά χωρίς κεραμίδι, και θα εξαρτάσαι μόνιμα από τον καιρό, όσο και αν μπορείς εν μέρει να διαλέγεις τον καιρό σου όπως μου μάθανε να λέω και εγώ παλιοί και σοφοί μελισσοκόμοι.

 Αλλά μερικές φορές και ο καιρός είναι απατηλός και σκληρός παντού, και τότε είναι που δοκιμάζονται τα όρια ανάμεσα στην απελπισία και στην πίστη. Και εκεί ελπίζω να βρεθεί κάποιος που να σου δώσει μια αμυδρή ακτίνα ελπίδας για να συνεχίσεις, για να μην παραιτηθείς από την μάχη, από την μάχη που μόνο αυτή μπορεί να φέρει την νίκη, όσο εφήμερη και αν είναι αυτή.

 Όσο αφορά εμένα πάντα θα είμαι δίπλα σε όσους με χρειασθούν, να δίνω τις γνώσεις μου, και την γνώμη μου με την γνωστή μου ωμή ειλικρίνεια που διάλεξα να με συντροφεύει στο δικό μου άλμα πίστης, στην δική μου παραλλαγή του Σισύφειου μαρτυρίου, στην δική μου πάλη με τους δαίμονες μου. 

 Το χέρι μου πάντα θα είναι πρόθυμο να δοθεί σε όσους το ζητήσουν προς βοήθεια τους. Και θα το κάνω με χαρά και ευχαρίστηση, γιατί και σε έμενα βρέθηκε κάποιος που με βοήθησε όταν το είχα απόλυτη ανάγκη και αυτό είναι ένα χρέος βαρύ, και ένας κρίκος σε μια ατελείωτη αλυσίδα γνώσης και διάχυσης γνώσεων. Κλέφτης ονείρων αρκεί να μην είσαι....

Δεν είμαι αισιόδοξος σαν άνθρωπος, αλλά πάντα μου άρεσε ο ήλιος μετά τη βροχή που βγαίνει ανάμεσα από τα μαύρα σύννεφα. Σας ευχαριστώ γι αυτή την ώθηση, για μένα αυτό είναι. Δεν έχω φόβο ούτε είμαι γεμάτος με ελπίδα ακουμπισμένος σε νεφέλες. Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου

Bear's Nest: Μην ευχαριστείς εμένα, να ευχαριστήσεις αυτούς που με στήριξαν όταν τους είχα ανάγκη (και ακόμα τους έχω, και θα τους έχω, ακόμα και όταν θα έχουν φύγει από κοντά μου). Και αν πράγματι οι γνώσεις μου βοηθήσουν σε κάποιο βαθμό εσένα, όταν με την σειρά σου βοηθήσεις κάποιους νέους μελισσοκόμους, και βάλεις και εσύ τον δικό σου κρίκο στην αλυσίδα της διάχυσης των γνώσεων τότε μπορείς να τους πεις με την σειρά σου να ευχαριστήσουν αυτοί όσους πριν από σένα διατηρήσανε, και μεγάλωσαν με νέους κρίκους αυτή την αιώνια αλυσίδα γνώσεων που πάει από χέρια μελισσοκόμων σε χέρια μελισσοκόμων. Όταν με χρειασθείς και μπορώ να σε βοηθήσω εκεί θα είμαι, και για σένα, και για όποιον μου το ζητήσει. Υπόσχεση διαρκείας αυτό.

Σειρά "Απαντώ εκεί που δεν με σπέρνουν".











Γιατί Κυψελογισμός?

Απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν μου έγιναν Vol XXXVIII


Απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν μου έγιναν Vol XXXIX


Κλέφτης ονείρων αν δεν είσαι


Γίνε ΠΑΟΚ


Απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν μου έγιναν Vol XL

Απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν μου έγιναν Vol XLI

Απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν μου έγιναν Vol XLII

Απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν μου έγιναν Vol XLIII

Περί τροφοδοσίας

Απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν μου έγιναν Vol XLIV

Απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν μου έγιναν Vol XLV

Μελισσοκομία και Ηθική

Απαντώντας μελισσοκομικές ερωτήσεις ακόμα και άρρωστος! 

Απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν μου έγιναν Vol XLVI

Μότσανος Λάζαρος


Σοχός 10/1/2018

Δευτέρα 8 Ιανουαρίου 2018

Του μηχανικού η νεράιδα



Πάλι δεν μπορώ να βρω το σπρέι το αντισκωριακό
λείπει η καστάνια καθώς και τα κλειδιά τα γερμανικά
χαμόγελο λοξό κάθε φορά που ψάχνω για να τα βρω
ο συνήθης ύποπτος, η πονηρή ματιά, τα γελάκια τα πνιχτά

Η μυτούλα ψιλά, καυτό πείσμα στην άγρια την ματιά
όταν λέω ότι δεν είναι παιχνίδια για κορίτσια αυτά
μικρή μου Τίνκ δεν είναι τα γράσα για χεράκια απαλά
νεραίδα που τις εργαλειοθήκες λεηλατείς καθημερινά   

Ποιος να είναι αυτός που την μέγγενη κρυφά χρησιμοποιεί  
με πριονίδι την γιομίζει καθώς ξύλα με την ράσπα ροκανίζει
στειλιάρι να φτιάξει λοξό, τσεκούρι να του περάσει κοφτερό
ακονισμένο καλά και δοκιμασμένο να ξυρίζει γάμπα θηλυκιά  

Το καρφωτικό να κείτεται εδώ και εκεί, τι παράξενη εμμονή
το απόγευμα να το τακτοποιώ, να είναι χύμα πάλι το πρωί
ποιος σατανάς σε κινεί, οι κατασκευές να είναι η ίδια σου η ζωή
λατρεύω του ξύλου την μυρουδιά, λες με όλη σου την καρδιά

Η μυτούλα ψιλά, καυτό πείσμα στην άγρια την ματιά
όταν λέω ότι δεν είναι παιχνίδια για κορίτσια αυτά
μικρή μου Τίνκ δεν είναι τα γράσα για χεράκια απαλά
νεράιδα που τις εργαλειοθήκες λεηλατείς καθημερινά   

Μια τεράστια μεταλλική μηχανική καρδιά, ματάκια βαθιά, καστανά
φτερά από ξύλο και χαρτόνι, φωνή γλυκιά που και μέταλλα λιώνει
νεράιδα παλαβή, με ποδιά δερμάτινη και γρασαδόρο στο χέρι το δεξί
τα γρανάζια της γυρνούν σαν τρελά μέσα στου μηχανικού την αγκαλιά  


Αφιερωμένο στην Τίνκερμπελ μου




Μότσανος Λάζαρος

Σοχός 8/1/2018



Κυριακή 31 Δεκεμβρίου 2017

Ξεπροβοδίζοντας το 2017 και ατενίζοντας το 2018


  

 Τελευταίες ώρες του 2017 τσακαλάκια μου, μιας ακόμα δύσκολης χρονιάς που θα ακολουθηθεί από ακόμα μια δυσκολότερη χρονιά.

 Δεν μπορώ να πω ότι είναι μια χρονιά που θα την αφήσω να φύγει με βαριά την καρδιά. Ναι ήταν μια ακόμα δύσκολη χρονιά στην οποία δύσκολες επιλογές γίνανε αναγκαστικά και σε αυτή την χρονιά. Δύσκολες επιλογές, δύσκολες αποφάσεις, δύσκολες και οι συνέπειες τους. Μάλλον θα εξακολουθήσουν οι καταστάσεις να είναι πιεστικές μέχρι να αρχίσει να βελτιώνεται η κατάσταση. Και προσωπικά μιλώντας αλλά και γενικά. Είμαι αισιόδοξη φύση μάλλον και θέλω να βλέπω ένα φως στο τούνελ, όταν όλοι οι άλλοι ατενίζουν μόνο μαύρα σκοτάδια στο μέλλον μας. Μπορεί να κάνω και λάθος και εγώ, μπορεί να κάνουν λάθος όμως και οι άλλοι.

 Εδώ θα είμαστε να δούμε ποιος θα δικαιωθεί, αλλά θα παραμείνουμε εδώ πολεμώντας πάνω σε επάλξεις, και όχι μεμψιμοιρώντας την ζοφερή πραγματικότητα που μας περιτριγυρίζει, γιατί ως επιλογή το να παραδοθούμε στην ηττοπάθεια και στην μοιρολατρία δεν υπάρχει. Αν είναι να ηττηθείς θα ηττηθείς πολεμώντας με το σπαθί στο χέρι και μόνο. Αλλά πολεμώντας μπορείς μόνο να αντικρίσεις και την νίκη, και το κυριότερο και να την αξίζεις και όλας! Οπότε η δεύτερη μας η φύση η μάχη, και προσδοκία μας η νίκη και μόνο. Όσες θυσίες και αν απαιτηθούν για αυτή.

 Αλλά παρόλο που η μάχη είναι η πρώτη και η τελευταία μας σκέψη το να παραμείνουμε άνθρωποι κατά την διάρκεια της και το μεγαλύτερο μας διακύβευμα. Σκοπός δεν είναι να σκληρύνεις και να αγριέψεις απλώς κατά την διαδικασία που ονομάζεται επιβίωση. Αλλά να παραμείνεις και κάποιος που θα τον διακρίνει η κατανόηση, η συμπόνια, το φιλότιμο, η ενσυναίσθηση, η καλοσύνη.

 Ναι η επιβίωση θα οξύνει την μαχητικότητα μας, αλλά δεν θα πρέπει με τίποτα να αμβλύνει την ουσία μας ως Άνθρωποι (με Α κεφαλαίο). Δύσκολος στόχος, εύκολος να χαθεί, αλλά στα δύσκολα ξεχωρίζει η ήρα από το σιτάρι, το αξίζειν από το μη αξίζειν. Προσπαθήστε να παραμείνετε πάνω από όλα Άνθρωποι. Ακόμα και στις δυσκολότερες των ωρών, στις απελπιστικότερες των ωρών, στις σκοτεινότερες των ωρών.

 Γιατί το χρωστάτε στον εαυτό σας, το χρωστάτε σε όσους σας δώσανε τα πρώτα βήματα σας και την πνοή σας σε αυτή την ζωή, σε όσους σας μάθανε να βαδίζετε με αβέβαια και ανασφαλή στην αρχή βήματα, αλλά με όλο με περισσότερη σιγουριά και αυτοπεποίθηση βήμα στο βήμα στην πορεία σας στην ζωή, και κυρίως το χρωστάτε σε όσους σας ακολουθούν και θα βαδίσουν πάνω στα ίχνη των δικών σας βημάτων.

 Το χρωστάτε και σε όλους τους συμπολίτες μας που ζούνε την ίδια δύσκολη πραγματικότητα με εσάς ή μπορεί και να ζούνε ακόμα ποιο δύσκολες πραγματικότητες από εσάς μέσα στην μάνα πατρίδα μας.

 Το χρωστάτε και σε όσους όμως ήδη ζούνε δύσκολες πραγματικότητες έξω από την πατρίδα μας. Σε αυτούς που ήδη έχουν φύγει ξανά στο εξωτερικό και δεν θα ζήσουν την πρωτοχρονιά στην πατρίδα ή μπορεί να την ζήσουν σε ένα αεροδρόμιο ή ετοιμάζονται να φύγουν αμέσως μετά από αυτήν. Όσοι τουλάχιστον από αυτούς που έχουν φύγει και έκαναν ένα μικρό διάλειμμα κοντά στους δικούς τους! Γιατί υπάρχουν και άλλοι τόσοι που δεν είχαν αυτή την δυνατότητα να γευτούν λίγο την πατρίδα τους από κοντά.

 Το χρωστάτε σε όλους αυτούς να παραμείνετε Άνθρωποι μέσα στην μάχη και την φωτιά. Το χρωστάτε σε όλους αυτούς να χτίσετε ξανά την πατρίδα χωρίς να αρπάξετε ο ένας τον λαιμό του άλλου για να τον ξεσκίσετε. Το χρωστάτε σε όλους αυτούς να χτίσετε ένα λαμπερό μέλλον ώστε να υπάρχει μια νέα πραγματικότητα που να αξίζει να την ζήσουν όσοι υποφέρουν εντός της χώρας μας. Μια νέα πραγματικότητα που να αξίζει να την ζήσουν όσοι επιλέξουν να γυρίσουν κάποια μέρα πίσω στην μάνα πατρίδα.

 Σε αυτούς και μόνο χρωστάτε και σε κανένα άλλο κερατά! Αλλά από αυτό το χρέος σας δεν μπορείτε να κρυφτείτε, αλλά ούτε και να το αρνηθείτε! Είναι εκεί και περιμένει την αποπληρωμή του μόνο από εσάς!

 Μην έχετε αυταπάτες, το μέλλον μας θα είναι όμορφο μόνο εάν το χτίσουμε όμορφο εμείς, δεν θα χαρισθεί η ομορφιά του σε κανένα μας. Μόνο αν είμαστε άξιοι και ικανοί θα το αξίζουμε.

 Γιατί το μέλλον είναι μια όμορφη γυναίκα, πολλοί την πολιορκούν, αλλά θα δοθεί μόνο σε όσους θεωρήσει ότι αξίζουν να πορευθούν μαζί της.

 Και θα πορευτούν μαζί της, έχοντας στο δεξί χέρι το ξίφος, αλλά στην αριστερή πλευρά τους να χτυπά δυνατά και ζεστά μια καυτή καρδιά.



In memorandum



Μότσανος Λάζαρος

Σοχός 31/12/2017