Χάραμα κλαμένο, σαν ξύδι πικρό, αμίλητο και μουντό
αποβίβαση στον σταθμό Λαρίσης με φύλλο πορείας ομαδικό
21 νεοσύλλεκτοι από το Καμπάνη, με στολή εξόδου χειμερινή
λίγες ώρες στον Πειραιά, μέχρι την επιβίβαση στο πλοίο, αναμονή
Ευκαιρία να δεις και κάτι πέρα από την Σαλονίκη, και από τον Βορρά
δαγκαμένος ο χρόνος, μισερός, ανάπηρος μοιάζει, άλλα τρέχει γοργά
περπατάς τις προβλήτες τις τεθλασμένες, τις πολύβουές, τις ζωντανές
ανεβαίνεις λοφάκια, κοιτάς από ψιλά, ομολογείς σιγανά, έχει ομορφιές
Λαχανιάζεις, έχεις περπατήσει αρκετά, ιδρώνεις, μια ακόμη ανηφοριά
κοιτάς ψιλά, μια κοπελιά κατεβαίνει, την κοιτάς, σε κοιτά και αυτή βαθιά
δέρμα σοκολατί, χνούδι του ροδάκινου στα μάγουλα, θαρρείς ακτινοβολεί
κερασένια νόστιμα χείλη, τεράστια ματάκια, γαλάζιοι μαινόμενοι κεραυνοί
Δυο κοτσίδες ρέουν από αριστερά, και δεξιά, στον κύκνειο βελούδινο λαιμό
και στις άκρες τους κορδέλες κόκκινες, να ξαποσταίνουν στο στήθος, το στητό
το βλέμμα σου την χαϊδεύει, καθώς κατεβαίνει στα πόδια τα αλογίσια, τα δυνατά
παράξενος ο έρωτας, ο κεραυνός, σαν μαγνήτης, για μια ινδιάνα από τον Πειραιά
Τα χάνεις, παραπατάς, σε βλέπει, χαμογελά, κοκκινίζεις, έτοιμη να σπάσει η καρδιά
σε συγκρατεί πιάνοντας σε από την στολή, σε ρωτά, είσαι καλά, μα πόσο γλυκά γελά
θέλεις κάτι να πεις, δειλή η φωνή, χάνεται η στιγμή, φεύγει, συνεχίζοντας να γελά αυτή
την κοιτάς να ξεμακρύνει, τα θέλω σου στο κατόπι της, τα πρέπει σου όμως στην Κρήτη
Θα σε δω, πάλι, εάν έρθω από εδώ, σε 4 μήνες με το πλοίο, και φύλλο πορείας ατομικό
θα σου φαίνομαι αστείος, όταν δεν μοιάζω με λουκουμά, χωρίς το ντύσιμο το στρατιωτικό
θα σου αρέσω όταν λιώσω, και χάσω 30 κιλά, και με τα δάχτυλα μετράς τα δικά μου πλευρά
θα με αγαπάς όταν γίνω αγρίμι σωστό, όταν δεν χαμογελάσω ξανά, για χρόνια, πάρα πολλά
Δυο κοτσίδες ρέουν από αριστερά, και δεξιά, στον κύκνειο βελούδινο λαιμό
και στις άκρες τους κορδέλες κόκκινες, να ξαποσταίνουν στο στήθος, το στητό
το βλέμμα σου την χαϊδεύει, καθώς κατεβαίνει στα πόδια τα αλογίσια, τα δυνατά
παράξενος ο έρωτας, ο κεραυνός, σαν μαγνήτης, για μια ινδιάνα από τον Πειραιά
Αφιερωμένο στο ομορφότερο κορίτσι που είδα ποτέ, στιγμές και μόνο, για να διώξουν τον πόνο, αλλά και να φέρουν ακόμη περισσότερο πόνο.
Δικό σου, γλυκιά, γαλάζια μου, άγνωστη.
Adios Amigos Locos
Λάζαρος Μότσανος
Πειραιάς 18/6/2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου