UA-50457385-1

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2016

Το ταβάνι βαρύ στις άγρυπνες τις νυχτιές



Πόσο σιχαίνομαι τις νύχτες τις αργές
τις γεμάτες με ώρες τελματωμένες
που μόνο για να ρουφάνε αχόρταγες
την ζωή μου υπάρχουν οι κακισμένες

Νύχτες που κρατάνε για αιώνες και αιώνες
εποχές ξηρές, και πάλι πίσω σε παγετώνες
νύχτες ατελείωτες, από φιλιά στερευμένες
αζευγάριστες οι ώρες, από χάδια στερημένες

Το ταβάνι βαρύ στις άγρυπνες τις νυχτιές
στο ένα χέρι το τσιγάρο, στο άλλο το ποτό
καρφωμένη η ματιά εκεί ψιλά στις ρωγμές
μέσα από τους καπνούς μία, μία, να τις μετρώ

Ποιος ξέρει η μοναξιά πόσο άγρια δαγκάνει
τις νύχτες τις πικρές, τις παραπονεμένες
όταν το τραχύ σφίξιμο την ψυχή σου πιάνει
και στην καρδιά σου οι λύπες δεν είναι ξένες

Μάτια μου καστανά αχ δεν το γνωρίζεις αυτό
της μαγικής καστανιάς, καρποί μου γλυκοί
την απάντηση που γνωρίζω εγώ, μόνο εγώ
ότι της μοναξιάς η γεύση πάντα είναι πικρή.

Μότσανος Λάζαρος
Σοχός 9/05/2016

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου